ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΚΑΙ Ο ΧΟΡΤΑΣΜΟΣ ΤΩΝ ΠΕΝΤΕ ΧΙΛΙΑΔΩΝ

Η αποστολικότητα της Εκκλησίας

και ο χορτασμός των πέντε χιλιάδων

(Ματθ. 14,14-22)

Μιχαήλ Χούλη, Θεολόγου

   Κάποια στιγμή κάλεσε ο Ιησούς τους δώδεκα αποστόλους του και ΤΟΥΣ ΕΔΩΣΕ ΕΞΟΥΣΙΑ ΝΑ ΔΙΩΧΝΟΥΝ ΤΑ ΠΟΝΗΡΑ ΠΝΕΥΜΑΤΑ, καθώς και τη δύναμη ΝΑ ΘΕΡΑΠΕΥΟΥΝ ασθένειες (Μάρκ. 6,7-13 & Λουκ. 9,1). Αλλά και οι εβδομήκοντα μαθητές που έστειλε σε περιοδεία στις πόλεις του Ισραήλ (πριν εκείνος τις επισκεφθεί), όταν επέστρεψαν του είπαν γεμάτοι χαρά: «Κύριε, ακόμη και τα δαιμόνια μάς υπακούνε, όταν τα προστάζουμε ΣΤΟ ΟΝΟΜΑ ΣΟΥ» (Λουκ. 10,17). Την εξουσία από το Θεό να «κυριαρχεί πάνω σ’ όλη τη δύναμη του Εχθρού» (Λουκ. 10.19) έχει επομένως η Εκκλησία (το ίδιο το σώμα του Χριστού δηλαδή) και όχι τα μέντιουμ, οι μάγοι και οι αποκρυφιστές, όπως ισχυρίζονται οι ίδιοι, για να κερδίσουν πελάτες και να φθείρουν ψυχές. Πράγματι, στις αίθουσες όπου δέχονται τους πελάτες τους, έχουν τοποθετήσει οι πνευματιστές αρκετές εικόνες αγίων της Εκκλησίας για να φανούν ότι είναι χριστιανοί ή ότι δεν εχθρεύονται το Θεό. Αλλά και οι «λευκοί» υποτίθεται μάγοι (Λευκή και μαύρη μαγεία έχουν την ίδια δαιμονική πηγή) ψευδώς δηλώνουν πως συνεργάζονται με αγνά πνεύματα και αγγέλους για την εξυπηρέτηση των παθόντων, εύρεση κλαπέντων αντικειμένων, για διάφορες θεραπείες κ.α. Τόσο λοιπόν οι μάγοι όσο και τα μέντιουμ (κανάλια αποκρυφιστικής ενέργειας), εκεί που δεν εξαπατούν ταχυδακτυλουργικά, συνεργάζονται με τον μοχθηρό αόρατο κόσμο, παρουσιάζοντας τα κατορθώματά τους δήθεν ως αντίπραξη στα έργα του διαβόλου για να παραπλανήσουν τους αδαείς και ιδέαν μη έχοντες περί της σωτηρίου δυνάμεως του Χριστού, που επιτελείται δια των μυστηρίων και της αγιαστικής χάριτός του εν τη Εκκλησία του.

Ύστερα ΕΣΤΕΙΛΕ Ο ΙΗΣΟΥΣ ΤΟΥΣ ΔΩΔΕΚΑ ΝΑ ΚΗΡΥΤΤΟΥΝ τη βασιλεία του Θεού και να γιατρεύουν τους αρρώστους (Λουκ. 9,2 & Ιω. 6,70). Η ιστορική εμφάνιση και η φύση της Εκκλησίας ήταν και παρέμεινε αποστολική. Οι απόστολοι υπήρξαν οι πρώτοι καθολικοί επίσκοποι της Εκκλησίας -με την έννοια ότι δεν περιορίστηκαν σε ορισμένη γεωγραφική περιοχή, σε μια μόνο τοπική Εκκλησία (στις οποίες διαμορφώθηκε μετά απ’ αυτούς ο επισκοπικός πλέον θεσμός)- που συνέβαλαν στην οικοδομή, αύξηση και στήριξη τής όπου γης Εκκλησίας του Χριστού, ασκώντας το ιερατικό, διδακτικό και ποιμαντικό τους λειτούργημα, το οποίο ο Χριστός τούς χορήγησε και για το οποίο τους ετοίμαζε τρία χρόνια. Κατ’ επέκταση, και κατά διαδοχή των αποστόλων, κάθε επίσκοπος εξασκεί εκ Θεού (και δια των πρεσβυτέρων και διακόνων) μέχρι το τέλος της ιστορίας -υπάρχουν επισκοπικοί κατάλογοι που αποδεικνύουν ποια είναι η γνήσια Εκκλησία του Χριστού απ’ αρχής μέχρι και σήμερα- το ως άνω τριπλό αυτό λειτούργημα (Α΄ Τιμ. 4,14/ Β΄ Τιμ. 1,6/ Αποκ. 2,1) που αφορά στο έργο της διακονίας και σωτηρίας του λαού, της θεραπείας των ψυχοσωματικών ασθενειών του (δια του Ευχελαίου βλ. Μάρκ. 6,13 & Ιακ. 5,13-15) και της ορθής ερμηνείας του Ευαγγελίου, του οποίου η αλήθεια (η σωστή πίστη) «ΑΠΑΞ ΔΙΑ ΠΑΝΤΟΣ» ΠΑΡΑΔΟΘΗΚΕ ΣΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ (Ιούδα, 3) και όχι σε κάθε αυτόκλητο αιρετικό ψευτοδιδάσκαλο που εμφανίζεται στην ιστορία.     

Όταν επέστρεψαν οι απόστολοι, διηγήθηκαν στον Ιησού ΟΛΑ ΟΣΑ ΕΙΧΑΝ ΚΑΝΕΙ ΚΑΙ ΟΣΑ ΔΙΔΑΞΑΝ (Λουκ. 9,10/ 9,2). Που σημαίνει ότι η ορθή διδασκαλία και δοξολογία του Θεού –που έχει άλλωστε αρχή στον Χριστό-  διαμορφώνει και την ορθή εκκλησιαστική πίστη και λατρεία, ή διαφορετικά, κάθε «Εκκλησία» που έχει ξεφύγει από την αρχική διδασκαλία του Χριστού και των αποστόλων, δεν διαθέτει πλέον αποστολική συνέχεια και Παράδοση. Αλλά και κάθε επίσκοπος τοπικής Εκκλησίας οφείλει να εκφράζει την εκκλησιαστική αποστολικότητα και καθολικότητα, διαφορετικά είναι καταχραστής της εξουσίας με την οποία ο Κύριος εφοδίασε τους γνήσιους ακολούθους Του.

Εκείνος τους πήρε μετά μαζί του και αναχώρησαν μόνοι τους σε μια έρημη περιοχή, κοντά στην πόλη Βηθσαϊδά, αντίπερα της λίμνης Γεννησαρέτ. Αυτό το έκανε για να αναπαυθούν λίγο, να ανανεωθούν ώστε να συνεχίσουν σε λίγο, ενδυναμωμένοι και πάλι, το έργο του ευαγγελισμού των ανθρώπων. Άλλωστε ο Ιησούς κι οι μαθητές δεν είχαν χρόνο ούτε για φαγητό. Με τον ίδιο τρόπο, ο κάθε επίσκοπος (και πρεσβύτερος) οφείλει υπέρ του λαού να κηρύττει για τις ευεργεσίες και αλήθειες του Θεού και συνεχώς να μεριμνά για τις ποιμαντικές του ανάγκες, διαφορετικά δεν εκφράζει τον διδάσκαλό Του και αρχηγό της πίστεως. Πληροφορήθηκε όμως το πλήθος ότι ο Ιησούς αναχώρησε ΚΑΙ ΤΟΝ ΑΚΟΛΟΥΘΗΣΑΝ πεζοπορώντας. Ο λαός έχει ένα αλάνθαστο αισθητήριο και μαζεύεται γύρω από τους αγίους (όπως είδαμε να συμβαίνει και στη ζωή και διδασκαλία σύγχρονων αγίων, όπως λ.χ. Παϊσίου, Πορφυρίου, Ιακώβου Τσαλίκη κ.α.), γιατί μεταδίδουν πνευματικό θείο άρωμα και αλήθεια, όπως οι μέλισσες αναζητούν εναγωνίως και μαζεύονται γύρω από το νέκταρ. Πολλοί λοιπόν άνθρωποι είδαν τον Ιησού και τους μαθητές του να φεύγουν και τους αναγνώρισαν. Έτσι έφτασαν πριν από αυτούς και μαζεύτηκαν γύρω από τον Ιησού. ΤΙΠΟΤΕ ΕΠΟΜΕΝΩΣ ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΣΕ ΚΑΙ ΤΟΤΕ ΝΑ ΠΑΡΑΜΕΙΝΕΙ ΚΡΥΦΟ ΚΑΙ ΑΡΑ ΚΑΙ ΤΑ ΘΑΥΜΑΤΑ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ –όπως περιγράφονται από τους αυτόπτες και αυτήκοους μάρτυρες στα Ευαγγέλια- ΕΙΝΑΙ ΑΥΘΕΝΤΙΚΑ.

Όταν ο Ιησούς βγήκε στη στεριά, είδε πολύ κόσμο και τους σπλαχνίστηκε (η αγάπη είναι η κατεξοχήν ιδιότητα του Θεού και κατά συνέπεια και των αγίων) γιατί, όπως είπε, ήταν σαν πρόβατα που δεν έχουν βοσκό (ποιμένα). Εδώ εκφράζεται και η ατελής ιεροσύνη των Ισραηλιτών, που έδωσε τη σκυτάλη στην Εκκλησία του Χριστού, αλλά και η αποστολή του Χριστού ως μοναδικού, γνησίου και πνευματικού αρχιποιμένα. Άρχισε λοιπόν να τους διδάσκει πολλά και τους μίλησε για τη βασιλεία του Θεού και όσοι είχαν ανάγκη από θεραπεία τούς θεράπευσε (ο λόγος του Χριστού γίνεται ταυτόχρονα και πράξη, σε αντίθεση με το δικό μας παράδειγμα, όπου η θεωρία από την πράξη διαφέρουν αισθητά).  

Η μέρα όμως άρχισε να γέρνει (κάθε στιγμή της ημέρας και της νύχτας είναι κατάλληλη για ιεραποστολή). ΤΟΝ ΠΛΗΣΙΑΣΑΝ ΤΟΤΕ ΟΙ ΜΑΘΗΤΕΣ ΤΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΕΙΠΑΝ: «Ο τόπος είναι ερημικός και η ώρα περασμένη. Διώξε τον κόσμο να πάνε στα χωριά για να αγοράσουν φαγητά να φάνε» -Στο κατά Ιωάννη, είναι ο Ιησούς που ρωτά τον Φίλιππο (για να δει τι εκείνος θα του απαντούσε): «Από πού μπορούμε να αγοράσουμε ψωμί για να φάνε όλοι αυτοί οι άνθρωποι;»- Μεριμνά δηλαδή και για το σώμα ο Χριστός και η Εκκλησία Του, όχι μόνο για το πνεύμα. Για ολόκληρο τον άνθρωπο, που είναι ψυχοσωματική ύπαρξη. Ο Χριστός αποκρίθηκε στους μαθητές του: «Δεν υπάρχει λόγος να φύγουν, ΔΩΣΤΕ ΤΟΥΣ ΕΣΕΙΣ ΝΑ ΦΑΝΕ». Του λένε τότε: «Δεν έχουμε εδώ παρά πέντε ψωμιά και δύο ψάρια, εκτός κι αν πάμε εμείς να αγοράσουμε φαγητά για όλο αυτό το πλήθος (πράγμα που δεν μπορούσε δηλαδή να γίνει)». Διότι ήταν περίπου 5.000, μόνο οι άντρες.  –Στον κατά Ιωάννην, ο Αντρέας, ο αδελφός του Σίμωνα Πέτρου, λέει στον Χριστό: «Είναι εδώ ένα παιδί που έχει πέντε κρίθινα ψωμιά και δύο ψάρια, αλλά τι είναι αυτά για τόσους ανθρώπους;»

Βλέπουμε εδώ επίσης και μια άλλη διάσταση των μαθητών του Χριστού (πριν ετοιμαστούν πνευματικά απ’ Αυτόν για την διαποίμανση του λαού του Θεού και πριν φυσικά από την Πεντηκοστή): ΤΗΝ ΚΟΣΜΙΚΗ ΛΟΓΙΚΟΤΗΤΑ, που διστάζει μπροστά στις δυσκολίες και υποτιμά την ακατανίκητη δύναμη και ενέργεια του Θεού. «Για όσους όμως αγαπάνε το Θεό, όλα συνεργούν στο αγαθό», διδάσκει ο απόστολος Παύλος (Ρωμ. 8,28). Ο ερχομός της νύχτας, το μεγάλο πλήθος, η έλλειψη τροφίμων, η μεγάλη απόσταση από τις κωμοπόλεις, το έρημο τοπίο κ.α. έκαναν τους αποστόλους να θορυβηθούν και να ανησυχήσουν σφόδρα. Ξέχασαν φυσικά προς στιγμήν πόσες φορές μερίμνησε θαυματουργικά ο Θεός στην έρημο, κατά τα χρόνια μετά την Έξοδο των Ισραηλιτών, για το φαγητό, το νερό και τη σωτηρία τους από εχθρικούς λαούς. Τους διέφυγε πως η λίγη και αγνή πίστη έχει τη δύναμη και βουνά να μετακινήσει (Ματθ. 17,20). Έμειναν καθηλωμένοι στις ανίσχυρες ανθρώπινες δυνάμεις τους και γι’ αυτό εναγωνίως ζήτησαν βοήθεια από τον δωρεοδότη Κύριο. Ξέχασαν ακόμη την έννοια της ερήμου ως πηγής δύναμης των ασκητών, ωρίμανσης του παλαιοδιαθηκικού λαού του Θεού, ετοιμασίας του Ιωάννη του Βαπτιστή για να υποδείξει το Μεσσία, αλλά και ως χώρου των πειρασμών του Χριστού, ο οποίος συνέτριψε την πονηρία και τις δυνάμεις του αντιδίκου διαβόλου.  Αγνόησαν την καθημερινή αλήθεια πως εκεί που πρόσκαιρα οι άνθρωποι και η φύση κλείνουν δρόμους, εκεί ο Θεός επεμβαίνει και τις ανοίγει διάπλατα για να λυτρώσει τα πλάσματά Του, τους ανθρώπους. Ολοφάνερα την αλήθεια αυτή μας διδάσκουν οι ιστορίες του Αβραάμ, του Ισαάκ, του Ιακώβ και της Πρόνοιας του Θεού στη ζωή του, του Ιωσήφ στην Αίγυπτο, του Μωυσή (10 Πληγές και διάβαση Θαλάσσης), η πολυτάραχη ζωή των προφητών, ο βίος των αποστόλων και του απ. Παύλου κ.λπ.          

Είπε τότε στους μαθητές του ο Ιησούς: «ΒΑΛΤΕ ΤΟΥΣ ΝΑ ΚΑΘΙΣΟΥΝ ΓΙΑ ΦΑΓΗΤΟ κάτω στο έδαφος κατά ομάδες ανά πενήντα (ή και εκατό, όπως κάθισαν εκείνοι)». Όπως οργανώνονταν οι Ισραηλίτες στην Παλαιά Διαθήκη, έτσι και τώρα στην Εκκλησία του Χριστού αρχηγός είναι ο ίδιος ως Θεός και δίδει εκείνος τις σωτήριες εντολές μέσω των αποστόλων Του. Έτσι κι έκαναν: Τους έβαλαν όλους να καθίσουν για φαγητό πάνω στο χορτάρι. Πήρε τότε ο Ιησούς τα πέντε ψωμιά και τα δύο ψάρια, έστρεψε το βλέμμα του στον ουρανό, τα ευλόγησε, τα έκοψε σε κομμάτια και τα έδωσε στους μαθητές του να τα μοιράσουν στον κόσμο. Επίσης μοίρασε σ’ όλους τα δύο ψάρια. ΤΑ ΕΔΩΣΕ ΣΤΟΥΣ ΜΑΘΗΤΕΣ ΚΑΙ ΟΙ ΜΑΘΗΤΕΣ ΣΤΟ ΠΛΗΘΟΣ. Έφαγαν όλοι και χόρτασαν. Έτσι, τώρα πλέον, οι πιστοί θα τρέφονται από τον Χριστό (ως Θεό νοούμενο) με τη χάρη και την ευλογία του Σώματος και του Αίματός του (όπως θα δούμε παρακάτω), και δεν θα περιμένουν, όπως ο παλιός Ισραήλ στην έρημο, αποκλειστικά υλική τροφή για να ζήσουν, δηλαδή το μάνα εξ ουρανού, τα ορτύκια κ.α.

Βλέπουμε εδώ καταρχάς ότι ο Χριστός ΣΤΡΑΦΗΚΕ ΣΤΟΝ ΟΥΡΑΝΟ ΚΑΙ ΠΑΡΑΛΛΗΛΩΣ ΕΥΛΟΓΗΣΕ ΤΑ ΤΡΟΦΙΜΑ. Μόνο η θεία ευλογία ολοκληρώνει δηλαδή το σκοπό των υλικών αγαθών και της τροφής. Μόνο με τη χάρη του Θεού η φύση γίνεται φορέας των δυνάμεων του Θεού και βρίσκει τον προορισμό της. Χωρίς το Θεό, η υγεία και ευημερία είναι φαινομενικά, αφού ο άνθρωπος αποτελείται αρμονικά από πνεύμα και ύλη και κάθε διαχωρισμός είναι κατά της τελειοποίησης του προσώπου του και της αιώνιας ζωής που τον περιμένει. Υπάρχουν άνθρωποι ψυχοσωματικά ταλαντούχοι, νεκροί όμως πνευματικά, διότι στερούνται την πίστη και την θαλπωρή του Τριαδικού Θεού εν τη καρδία αυτών. Κατά δεύτερον, όπως είδαμε, ο Χριστός ΔΙΑ ΤΩΝ ΜΑΘΗΤΩΝ ΤΟΥ ΤΑ ΜΟΙΡΑΣΕ ΣΤΟ ΠΛΗΘΟΣ. Οι μαθητές παίζουν εδώ ενεργό ρόλο, διότι όχι μόνο μοιράζουν και υπηρετούν, αλλά και γνωστοποιούν στον Ιησού την πείνα (μας ενδιαφέρει εδώ και η πνευματική πείνα των ανθρώπων για την αλήθεια και την αιώνια ζωή) του λαού και τις ανάγκες του. ΕΚΠΡΟΣΩΠΟΥΝ ΔΗΛΑΔΗ ΕΔΩ ΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ, δια της οποίας και μόνο ευεργετείται χαρισματικά ο κόσμος, και όχι από αιρετικές θρησκευτικές ομάδες, παραθρησκευτικούς κύκλους και ιδιοτελή συμφέροντα (βλ. και Ματθ. 18,8 & Ιω. 20,33). ΜΕΣΩ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ -των αποστόλων τότε, των επισκόπων στη συνέχεια καθώς και των ιερέων- ΜΟΙΡΑΖΕΤΑΙ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΚΑΙ Ο ΚΑΤΕΞΟΧΗΝ ΚΑΙ ΖΩΝ ΑΡΤΟΣ, Ο ΙΔΙΟΣ Ο ΘΕΑΝΘΡΩΠΟΣ, και σώζει τον κόσμο υπό τα είδη του άρτου και του οίνου, ολόκληρος αυτός σε κάθε κομμάτι της Θείας Μετάληψης, ενώ δεν πλησιάζεται και δεν λυτρώνει διανοητικώς, επιστημονικώς, ορθολογιστικώς. Δια του Ευαγγελίου και της Θείας Κοινωνίας παρουσιάζεται, αυθεντικά ερμηνεύεται και προσφέρεται ο Χριστός, και καθίσταται κάθε φορά παρών στο εκκλησίασμα, στο κέντρο της Λειτουργικής συνάθροισης, και όχι στον πειρασμό των ατομικών ερμηνειών της καθημερινής μας ζωής και στην ιδιοτελή και πτωτική απομόνωσή μας.                   

Αφού έφαγαν όλοι και χόρτασαν, λέει στους μαθητές Του: «ΜΑΖΕΨΤΕ ΤΑ ΚΟΜΜΑΤΙΑ ΠΟΥ ΠΕΡΙΣΣΕΨΑΝ, ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΠΑΕΙ ΤΙΠΟΤΕ ΧΑΜΕΝΟ». Και μάζεψαν τα περισσεύματα από τα κομμάτια, δώδεκα κοφίνια γεμάτα από ψωμιά και ψάρια. Όπως φαίνεται, η φιλανθρωπία του Χριστού είναι απύθμενη και το έργο του συνεχίζει στο πέρασμα του χρόνου η Εκκλησία, η οποία ίδρυσε ή ανέκαθεν συντηρεί νοσοκομεία, γηροκομεία, φτωχοκομεία, ορφανοτροφεία και ως μάνα προστατεύει, βοηθά και προσφέρει μέχρι σήμερα σε ορφανά, χήρες, περιθωριακούς, άστεγους, απόρους, κατατρεγμένους, πατριώτες κ.λπ., αρχής γενομένης από τα χρόνια των αποστόλων μέχρι σήμερα.

Αυτοί που έφαγαν ήσαν περίπου πέντε χιλιάδες άντρες, χωρίς τις γυναίκες και τα παιδιά. Συνολικά, θα πρέπει να βρίσκονταν στην ύπαιθρο πάνω από 10.000 άνθρωποι εκείνη τη φορά, ακούγοντας τη μοναδική και ως από θεία πηγή διδασκαλία του Κυρίου. Είναι ολοφάνερη Η ΥΠΕΡΦΥΣΙΚΗ ΘΑΥΜΑΤΟΥΡΓΙΑ, αφού χόρτασαν όλοι και περίσσεψαν και πολλά ακόμη ψωμιά και ψάρια. Να χόρτασαν με λόγια αποκλείεται –η πείνα, καθώς και το γενετήσιο είναι τα δυνατότερα ένστικτα- όπως αποκλείεται να είχαν μεταφέρει (όπως ισχυρίστηκαν κάποιοι ορθολογιστές συγγραφείς) οι μαθητές Του 15 τόνους ψωμιά και 15 τόνους ψάρια, να ψάρευαν δηλαδή και να φούρνιζαν πολλές ημέρες και να μετέφεραν στη συνέχεια τόνους τροφίμων, με τα πενιχρά μέσα της εποχής –και πώς άραγε δεν έγιναν αντιληπτοί;- σε κάποια υποτίθεται μεγάλη σπηλιά, για να παρουσιάσουν δήθεν ως θαύμα την ενέργεια του Ιησού και να ξεγελάσουν τον κόσμο, τη στιγμή που ΚΑΙ Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΚΑΙ ΟΙ ΑΠΟΣΤΟΛΟΙ ΕΔΩΣΑΝ ΤΟ ΑΙΜΑ ΤΟΥΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΚΑΙ ΤΗ ΛΥΤΡΩΣΗ ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ. Προτιμότερο επομένως να δεχθεί κάποιος το υπερφυσικόν του θαύματος (που είναι και το λογικότερον), παρά να παρουσιάζει γελοίες θεωρίες ώστε να καταρρίψει με αστήρικτο τρόπο τα θαυμάσια του Θεού. Τα δώδεκα κοφίνια συμβολίζουν ακόμη τις δώδεκα φυλές του Ισραήλ, που τρέφονται τώρα πλέον από τον αληθινό Μεσσία και η τροφή τους είναι πλήρης, τόσο ώστε να μείνουν και περισσεύματα. Η όλη ορολογία, η ευλογία του Χριστού, η κλάσις των άρτων, η τοποθέτηση των συναφών χωρίων σε πασχαλινό περιβάλλον από τον άγιο Ιωάννη τον Ευαγγελιστή (6,4), καθώς και η ευχαριστιακή ταύτιση του Ιησού στη συνέχεια με τον «άρτο της ζωής» που κατεβαίνει από τον ουρανό, δίνει την εντύπωση ότι το θαύμα της διατροφής των πεντακισχιλίων επισημαίνει παράλληλα τα γεγονότα που συνέβησαν κατά το Μυστικό Δείπνο, αλλά και ότι διασώθηκε μέσω της Λειτουργικής μνήμης της Εκκλησίας.                      

Όταν οι άνθρωποι είδαν πως έκανε ο Ιησούς ένα τέτοιο θαύμα, έλεγαν: «Σίγουρα αυτός είναι ο προφήτης (τον οποίον τους είχε υποσχεθεί ο Μωυσής, ήτοι ο Μεσσίας) που περιμένουμε να έρθει στον κόσμο». Ο Ιησούς όμως, επειδή κατάλαβε πως σκόπευαν να έρθουν να τον αρπάξουν για να τον κάνουν βασιλιά (κοσμικοθρησκευτικό), έφυγε πάλι και πήγε στο βουνό ολομόναχος, σύμφωνα με τον Ιωάννη. Ή, κατά τους Συνοπτικούς, αφού διέλυσε τα πλήθη, ανέβηκε στο βουνό για να προσευχηθεί, ενώ πρώτα συναντήθηκε με τους μαθητές του στην απέναντι όχθη της λίμνης. Η προσευχή, η ταπείνωση και η αγάπη είναι γνώρισμα του νέου κόσμο του Χριστού. ΧΩΡΙΣ ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΔΕΝ ΓΝΩΡΙΖΕΙ ΚΑΝΕΙΣ ΤΟΝ ΧΡΙΣΤΟ, παρά μόνο τον προσεγγίζει εξωτερικά, ίσως πλασματικά, και αρκετές φορές κάποιοι αποκλειστικώς ιστορικό-επιστημονικά (βλ. παράλληλες διηγήσεις του θαύματος στα εδάφια: Ματθ. 14,14-22/ Μάρκ. 6,34-45/ Λουκ. 9,10-17/ Ιω. 6,1-5).  

Σε πολλές περιπτώσεις, τα λόγια του Χριστού έμεναν (και μένουν) ακατανόητα από όσους δεν είχαν (και δεν έχουν) πνεύμα Θεού μέσα τους, αλλά σκέπτονταν (και σκέπτονται) μόνο επιφανειακά και στείρα. Ο Ιησούς τούς έλεγε (αλλά και όλες τις γενεές διδάσκει): «Μην κοπιάζετε για τη φθαρτή τροφή, που προσωρινά συντηρεί, αλλά για την τροφή που τρέφει μόνιμα για την αιώνια ζωή. Αυτήν την τροφή θα σας τη χαρίσει ο Υιός του Ανθρώπου» (μεσσιανικός τίτλος του Ιησού, προερχόμενος από το βιβλίο κυρίως του Δανιήλ, που δείχνει και την ταπείνωσή Του). «Τι σημείο λοιπόν έχεις εσύ να μας παρουσιάσεις, του απάντησαν εκείνοι, για να δούμε και να πιστέψουμε σε σένα; Οι πρόγονοί μας έφαγαν το μάννα στη έρημο. Όπως λέει η Γραφή: ψωμί από τον ουρανό τούς έδωσε να φάνε». Τους είπε τότε ο Ιησούς: «Σας βεβαιώνω πως το ψωμί από τον ουρανό δεν σας το έδωσε ο Μωυσής, αλλά ο Πατέρας μου σας δίνει από τον ουρανό το αληθινό ψωμί». Κι αυτοί του είπαν: «Κύριε, δώσ’ μας για πάντα αυτό το ψωμί». Τους είπε ο Ιησούς: «ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ ΑΥΤΟ ΤΟ ΨΩΜΙ, Ο ΑΡΤΟΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ. Όποιος έρχεται σ’ εμένα δεν θα πεινάσει, κι όποιος πιστεύει σε μένα δεν θα διψάσει ποτέ …… Εγώ είμαι ο άρτος που δίνει τη ζωή. Οι πρόγονοί σας έφαγαν στην έρημο το μάννα, αλλά πέθαναν… Εγώ είμαι ο άρτος που κατέβηκε από τον ουρανό και χαρίζει τη ζωή. Όποιος φάει απ’ αυτόν τον άρτο θα ζήσει αιώνια. Και ο άρτος τον οποίον εγώ θα δώσω είναι το σώμα μου, που θα το προσφέρω για να ζήσει ο κόσμος …. ΣΑΣ ΒΕΒΑΙΩΝΩ ΠΩΣ ΑΝ ΔΕΝ ΦΑΤΕ ΤΗ ΣΑΡΚΑ ΤΟΥ ΥΙΟΥ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ ΚΑΙ ΔΕΝ ΠΙΕΙΤΕ ΤΟ ΑΙΜΑ ΤΟΥ, ΔΕΝ ΕΧΕΤΕ ΜΕΤΟΧΗ ΣΤΗ ΖΩΗ». Εκείνοι (όπως και πολλοί άνθρωποι μέχρι σήμερα), δυσανασχέτησαν και αρνήθηκαν την αλήθεια αυτή. Και πάλι ο Ιησούς, όπως φαίνεται από την Καινή Διαθήκη, γνωρίζει ποιοι είναι αυτοί που δεν πιστεύουν σ’ αυτόν και ποιοι τον προδίδουν. Έχουν και αυτοί όμως την αποστολή και το ρόλο τους, άθελά τους ίσως, εν τη αγνωσία και πάντως ελευθερία τους, στο σχέδιο της Θείας Οικονομίας, που μόνο ο Θεός το γνωρίζει. «Κανείς άλλωστε δεν μπορεί να έρθει κοντά μου, τους έλεγε ο Χριστός, αν δεν του έχει δοθεί η δύναμη από τον Πατέρα». Διότι, όπως τώρα, έτσι και τότε, πολλοί από τους μαθητές Του ξεμάκρυναν και δεν τον ακολουθούσαν πια, εφόσον το πρόσωπό Του παραμένει στην ιστορία «σημείον αντιλεγόμενον» (Ιω. 6,22-71), δηλαδή όχι μόνο αγαπητό, αλλά και μισητό από πολλούς.            

Τέλος, ο πολλαπλασιασμός των πέντε άρτων και των δύο ψαριών μάς επισημαίνει και διδάσκει ΤΙΣ ΠΑΝΤΟΔΥΝΑΜΕΣ ΕΝΕΡΓΕΙΕΣ ΤΟΥ ΛΟΓΟΥ ΤΟΥ ΘΕΟΥ πάνω σε όλη την πλάση. Όπου ο Θεός ευλογεί, εκεί ως φυσικός τρόπος ζωής υπεισέρχεται το θαύμα. Εκεί οι στείρες γυναίκες τεκνοποιούν. Εκεί ελάχιστα ψάρια και άρτοι αρκούν για να θρέψουν 15.000 ανθρώπους. Εκεί προκύπτει ο κόσμος εκ του μηδενός. Εκεί η Παρθένος συλλαμβάνει εκ Πνεύματος Αγίου. Εκεί νικάται της φύσεως η τάξις. Εκεί οι νεκροί εγείρονται. Το μυστικό λοιπόν της χαράς, της δημιουργίας και του αγιασμού ΕΙΝΑΙ Η ΕΥΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ. Και αυτή η ευλογία έχει στην εδώ ζωή την μορφή αρραβώνα. Η ανείπωτη ομορφιά του γάμου θα αποκαλυφθεί στην αστείρευτη αιωνιότητα.

Έχει επομένως τη δύναμη ο Θεός να αλλάξει (και αλλάζει συνεχώς, μυστικά και μυστηριακά) τον κόσμο, να απομακρύνει το κακό και να μεταμορφώσει τη ζωή σε παράδεισο –αυτό εξάλλου γίνεται σταδιακά δια της αλλαγής των ανθρωπίνων συνειδήσεων, καθότι (και ευτυχώς) ο Χριστιανισμός δεν είναι πολιτικό σύστημα. Αυτό μας δείχνουν άλλωστε τα θαύματα και οι θεραπείες –ψυχοσωματικές και συνειδησιακές (μετάνοια)- του Κυρίου κατά τη διάρκεια της ιστορίας (και μέσω των αγίων του). Θέλει όμως να τον εμπιστευτούμε, να τον θεωρήσουμε Πατέρα μας, να συνεργαστούμε μαζί του, να ανοίξουμε τα χέρια προς τους άλλους, να προσφέρουμε από τον εαυτό μας. Διότι τα θαύματα -και για να παραμείνουν όντως θαύματα- δεν λειτουργούν μαγικά, αυτόνομα και ωφελιμιστικά, αλλά κοινοτικά, ευχαριστιακά και αδελφικά.    

 ΒΟΗΘΗΜΑΤΑ:

• ΑΠΟΛΟΓΗΤΙΚΑΙ ΜΕΛΕΤΑΙ Ε΄, Παν. Τρεμπέλα, εκδ. ΖΩΗ, Αθ. 1994
• Η ΕΝΝΟΙΑ ΤΩΝ ΘΑΥΜΑΤΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΛΕΙΨΑΝΩΝ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΣΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ, Μιχαήλ Χούλη, εκδ. Πανελληνίου Ιδρύματος Ευαγγελιστρίας Τήνου, Οκτ. 2006
• Η ΨΕΥΔΩΝΥΜΟΣ  ΓΝΩΣΙΣ, Μιχαήλ Χούλη, εκδ. Στερέωμα
• ΚΗΡΥΓΜΑ ΚΑΙ ΘΕΟΛΟΓΙΑ Α΄, Γ. Πατρώνου, εκδ. Απ. Διακονίας, Αθ. 2003
• ΚΥΡΙΑΚΟΔΡΟΜΙΟ, εκδ. Άρτου Ζωής, Αθ. 2011
• ΠΙΣΤΗ ΚΑΙ ΛΟΓΙΚΗ Α΄, Μανώλη Μελινού, 1993
• ΤΟ ΚΑΤΑ ΜΑΡΚΟΝ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ, Ιω. Καραβιδόπουλου, εκδ. Πουρναρά, Θεσσαλ. 1988
• 
  

Αντιαιρετικόν Εγκόλπιον    www.egolpion.com

28   ΙΟΥΛΙΟΥ  2012

Read more:http://www.egolpion.net/xortasmos_pentexiliadon.el.aspx#ixzz2jfmCRUvR

Ο ΔΡΟΜΟΣ ΤΩΝ ΠΕΙΡΑΣΜΩΝ

Ο ΔΡΟΜΟΣ ΤΩΝ ΠΕΙΡΑΣΜΩΝ

Αρχιμ. Θεοφίλου Λεμοντζή Δρ.Θ

Αρχιερατικού Επιτρόπου Καμπανίας

«Υπάρχει ένας νοητός πόλεμος που γίνεται μέσα μας, που είναι πιο φοβερός από τον αισθητό πόλεμο»(Όσιος Φιλόθεος ο Σιναΐτης)²⁶⁶.

«Η ψυχή έχει περιτειχιστεί και περιφραχτεί και δεθεί με τις αλυσίδες του σκότους από τα πνεύματα της πονηρίας»(Όσιος Φιλόθεος ο Σιναΐτης)²⁶⁷.

«Θα πρέπει να θεωρείς πως καθετί που συναντάς στην πορεία σου, μικρό ή μεγάλο, το στέλνει ο Θεός για να σε βοηθήσει στον αγώνα σου. Μονάχα αυτός γνωρίζει ότι σου είναι ωφέλιμο και ότι χρειάζεσαι σε κάθε περίσταση: επιτυχίες, αναποδιές, πειρασμούς, πτώσεις. Τίποτε δε συμβαίνει τυχαία και χωρίς να αποτελεί πολύτιμη ευκαιρία να διδαχτείς από αυτό. Πρέπει να το αποσαφηνίσεις καλά μέσα σου αυτό, γιατί έτσι μεγαλώνει η εμπιστοσύνη σου στον Κύ­ριο που αποφάσισες να ακολουθήσεις»(Tito Colliander)²⁶⁸.

    Μέσα στην βιβλική και πατερική παράδοση, έξω από κάθε ηθική και θεωρητική θεώρηση της αμαρτίας αναφέρεται ένα πρόσωπο που παίζει σημαντικό ρόλο στον πνευματικό αγώνα τού ανθρώπου: ο διάβολος. Τα ιερά κείμενα δεν κάνουν απλά λόγο για ηθικές αρχές, που αφορούν στο καλό και το κακό, αλλά αποκαλύ­πτουν το Θεό και αναφέρουν τον αντίπαλο τού Θεού και του ανθρώπου, τον διάβολο ο οποίος ποτέ δεν θεωρήθηκε ως ένας συμβολισμός του κακού, μιας κατά­στασης ή κάτι το αφηρημένο, αλλά υπαρκτό πρόσωπο. Η εμπειρία των χριστιανικών αγώνων εναντίον της πο­νηρίας του, αυτό αποδεικνύει.

   Σύμφωνα με την ορθόδοξη θεολογία πριν τη δημι­ουργία του ανθρώπου δημιουργήθηκαν οι νοερές και πνευματικές δυνάμεις, οι άγγελοι.«Απ' αυτές τις αγγελικές δυνάμεις αρχηγός της τάξεως γύρω και πάνω στη γη, που ο Θεός του ανάθεσε τη φύλαξή της, (ήταν ο Διάβολος)· δεν ήταν πονηρός από τη φύση του, αλλά αγαθός και με προορισμό το αγαθό, χωρίς να έχει μέσα του κανένα ίχνος κακίας για το Δημιουργό. Επειδή όμως δεν δέχθηκε το φωτισμό και την τιμή που του δώρισε ο Δημιουργός, με τη δική του ελεύθερη επιλογή ξέφυγε από τη φυσική κατά­σταση στην παρά φύση. Υπερηφανεύθηκε απέναντι στο δημιουργό του Θεό και θέλησε να επαναστατήσει εναντίον του· αφού πρώτα απομακρύνθηκε από το αγαθό, κατέληξε στο κακό. Διότι το κακό δεν είναι τίποτε άλλο παρά στέρηση τού αγαθού˙ όπως και το σκοτάδι είναι έλλειψη του φωτός. Το αγαθό είναι πνευματικό φως- παρόμοια και το κακό είναι πνευ­ματικό σκοτάδι. Παρόλο, λοιπόν, που ο Δημιουργός τον έπλασε αγαθό -σύμφωνα με το: "Είδε ο Θεός τα δημιουργήματα που έπλασε και ήταν όλα πολύ καλά"- εκείνος όμως, με την ελεύθερη θέλησή του, έγινε σκοτεινός. Και άπειρο πλήθος αγγέλων, που είχε στις διαταγές του, επαναστάτησε μαζί του και τον ακολούθησε στην πτώση του. Και παρότι έχουν την ίδια φύση με τους αγγέλους, έχουν γίνει κακοί, επειδή έστρεψαν με τη θέλησή τους την προτίμηση από το αγαθό προς το κακό. Δεν έχουν βέβαια ούτε εξουσία ούτε δύναμη εναντίον κάποιου, παρά μόνον όταν τους επιτρέψει ο Θεός σύμφωνα με το σχέδιο της οικονομίας του, όπως στην περίπτωση του Ιώβ και όπως έχει γραφεί στο Ευαγγέλιο για τους χοί­ρους. Όταν όμως το επιτρέψει ο Θεός, και δύναμη έχουν και αλλάζουν και μεταμορφώνονται φανταστι­κά σε όποια μορφή θέλουν»²⁶⁹.

   Αρχικά λοιπόν ο σατανάς και οι δαίμονές του δεν δημιουργήθηκαν κακοί αλλά καλοί καθώς όλα τα όντα, ως δημιουργήματα τού Θεού δεν μπορεί να είναι κακά. Ο Θεός «φύσει καλός» δεν είναι δυνατόν να δημιουρ­γήσει κάτι κακό. Εξαιτίας όμως της κακής χρήσης της ελευθερίας τους και εξαιτίας της τρεπτότητάς τους, δηλαδή της δυνατότητάς τους να κατευθύνονται είτε προς το καλό είτε προς το κακό, καθώς είναι κτιστά όντα, επέλεξαν να απομακρυνθούν από το Θεό. Όπως λέγει και ο Μ. Βασίλειος: «Ου γαρ αν εξέπεσεν Εω­σφόρος ο πρωί ανατέλλων, ούτε συνετρίβη επί της γης, ει φύσει υπήρχε τού χείρονος ανεπίδεκτος»²¹⁰. Η ουσία της πτώσης του Εωσφόρου είναι η απώλεια της αγάπης προς το Θεό με την κακή χρήση τού αυτε­ξουσίου.

   Όπως φανερώνει και το όνομα τού διαβόλου, κύριο χαρακτηριστικό του είναι ότι δια-βάλλει, χωρίζει, κομ­ματιάζει αντί να ενώσει, καταστρέφει τα πάντα, αντί να δημιουργήσει. Στα ελληνικά οι λέξεις «σύμβολο» και «διάβολος» προέρχονται από την ίδια ρίζα, αλλά εκφράζουν αντίθετες πραγματικότητες. Ο διάβολος (διά-βάλλω) είναι εκείνος που διαιρεί, που χωρίζει, κό­βει κάθε επικοινωνία και κατεβάζει το ον στην εσχάτη μοναξιά. Αντίθετα, το σύμβολον (συν-βάλλω) συνδέει, κατασκευάζει μια γέφυρα, αποκαθιστά την επικοινω­νία. Ο διάβολος χωρίστηκε από το Θεό και χωρίζει τον άνθρωπο από την πηγή της ζωής του το Θεό. Χωρίζει μέσω της αμαρτίας γιατί ο διάβολος είναι ο εφευρέτης της αμαρτίας, ο πρώτος που αμάρτησε υπερηφανευόμενος ότι θα ξεπεράσει το Θεό, εμπιστευόμενος τον εαυτό του, όπως λέγει ο προφήτης Ησαΐας: «αναβήσομαι επάνω των νεφών, έσομαι όμοιος τω Υψίστω»(Ης. 14,14). Η ανταρσία του Εωσφόρου έναντι του Θεού είναι η πρώτη φορά που η ελευθερία ενός λο­γικού δημιουργήματος έδωσε αρνητική απάντηση στη Θεία κλήση για αγιασμό και στράφηκε προς το κακό. Εφόσον ο διάβολος ή αλλιώς ο Εωσφόρος είναι κτι­στό ον, δημιούργημα τού Θεού κατά συνέπεια δεν έχει δική του πηγή ζωής, το παν το δανείζεται από το Θεό αλλά το εκφυλίζει, το παραμορφώνει.

«Απ' αρχής ο διάβολος αμαρτάνει» (Α' Ιωάν. 3,8) και παρασύρει όλη την ανθρωπότητα στην αμαρτία (Β' Κορ. 11,3). Ο διάβολος είναι ο αρχέγονος εχθρός του ανθρώπου, ο οποίος με τη δική του θέληση καταπολε­μεί τα έργα του Θεού δείχνοντας τη μισόθεη διάθεσή του. Ο σατανάς είναι ο αντίπαλος τού έργου τού Χριστού  (Ρωμ. 16,20) είναι αυτός που εκμεταλλεύεται την αμαρτωλή διάθεση τού ανθρώπου και τον εξουσιάζει (Α' Κορ. 5,5) που μετασχηματίζεται σε άγγελο τού φωτός για να παραπλανήσει τους ανθρώπους (Β' Κορ. 11,14). Καταστρέφει και κενώνει τα πάντα, μπαίνει με την ύβρη, την οίηση και την πλάνη στην ιστορία, ως ανθρωποκτόνος και θεοκτόνος, ως η απάτη και το ψέμα τού μηδενός, ως το παράσιτο που παρωδεί και περιπαίζει τη δημιουργία και τον άνθρωπο²⁷¹.

   Το έργο τού διαβόλου είναι η δυστυχία, η κατα­στροφή, ο θάνατος του ανθρώπου, τον οποίο μισεί και φθονεί, επειδή είναι πλασμένος «κατ' εικόνα και καθ' ομοίωσιν» του Θεού. «Όπως ο Θεός σαν αγαθός που είναι, θέλει όλους να τους ευεργετήσει, έτσι και ο διά­βολος, σαν πονηρός που είναι, θέλει όλους να τους σύρει στη μοχθηρία του, αν και δεν μπορεί» (Όσιος Πέτρος ο Δαμασκηνός)²⁷². Ο διάβολος ποτέ δεν μπορεί να αγαπήσει τον άνθρωπο, ποτέ δεν μπορεί να γίνει φίλος του ανθρώπου, γι' αυτό και ονομάζεται «μισάνθρωπος» και «ανθρωποκτόνος». Αυτός έβγαλε τους πρωτοπλάστους από τον Παράδεισο, αφού πρώτα τους χώρισε από το Θεό, σπρώχνοντάς τους στην αμαρτία, και συνεχίζει το έργο του πειράζοντας και πλανώντας τους ανθρώπους όλων των εποχών. Όπως αναφέρε­ται στη Φιλοκαλία, «το σπέρμα που έριξε ο Σατανάς στην καρδιά και το νου τού Αδάμ -το λογισμό να γίνει θεός χωρίς τον Θεό- σφηνώθηκε τόσο βαθιά στο είναι μας, ώστε να βρισκόμαστε αδιάκοπα υπό το κράτος της αμαρτίας.Ο φθονερός διάβολος που τον πλάνησε εξαρχής, δεν έπαψε κι έπειτα να τον πλανά, ώσπου τον έκανε παρόμοιο στην αλογία με τα κτήνη τα ανόητα και ζούσε πλέον σαν ζώο άλογο και ανό­ητο»²¹³.

   Ψεύτης και πατέρας τού ψεύδους, ο διάβολος απο­δίδει στον εαυτό του μια φοβερή αποστολή, την απο­στολή να αλλοιώνει εκ προθέσεως την αλήθεια. Η τέχνη του διαβόλου είναι η τέχνη της κατασκευής πραγμά­των χωρίς ζωή, η τέχνη της παρουσιάσεως λαμπρών επιφανειών χωρίς περιεχόμενο, χωρίς ύπαρξη. Γι' αυτό και παίρνει πολλές και ποικίλες μεταμορφώσεις, και χρησιμοποιεί αμέτρητα πονηρά τεχνάσματα, παρακι­νώντας ακόμη και στην αρετή, προκαλώντας ακόμη και δάκρυα, προκειμένου να πραγματοποιήσει τους σκοπούς του²⁷⁴.

Ο διάβολος δεν είναι θεός, θέλει όμως οι άλλοι να τον νομίζουν και να τον λατρεύουν ως θεό. Είναι απα­τεώνας καθώς εποφθαλμιά τις θείες ιδιότητες, παρω­δεί τον Δημιουργό και οικοδομεί το δικό του βασίλειο χωρίς Θεό, που είναι μια αντίστροφη μίμηση. Προτιμά πολλές φορές οι άνθρωποι να αγνοούν και να μην πιστεύουν στην ύπαρξή του για να διευκολύνεται έτσι το έργο του το οποίο είναι η συνεχής προσπάθεια να περιπαίξει και να περιγελάσει το έργο του Θεού, όλη τη δημιουργία κάνοντας τη μετοχή στη δική του τρα­γική κατάσταση, την κατάσταση του εκμηδενισμού και της καταστροφής. Μέσα στην «καλή λίαν» δημιουργία εισάγει την παραμόρφωση, το ακάθαρτο, το παρά φύσιν με την οποία γεννιέται ο θάνατος και αυτή είναι η «βασιλεία» του, η βασιλεία του θανάτου. Το μίσος του διαβόλου για τον άνθρωπο είναι απόρροια και προέ­κταση τού μίσους κατά τού Θεού. Μισεί αφάνταστα το Θεό, μη μπορώντας όμως να του προξενήσει κακό στρέφεται εναντίον της εικόνας Του, εναντίον τού ανθρώπου και τον πειράζει. Ο πόλεμος εναντίον τού ανθρώπου γίνεται κυρίως με τους λογισμούς οι οποίοι, προσβάλλουν τον νου και τον πιέζουν να συγκατατεθεί για να διαπραχθεί η αμαρτία.

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΑΠΟ ΤΟ ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ ΒΙΒΛΙΟ

«ΑΜΑΡΤΙΑ: ΕΝΟΧΗ Ή ΠΕΝΘΟΣ;»

Για παραγγελίες στα τηλέφωνα: 2310.525220 - 6977510787

Ἀντιαιρετικὸν Ἐγκόλπιον    www.egolpion.com

1  ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ  2012

Read more:http://www.egolpion.net/dromos_peirasmwn.el.aspx#ixzz2jfjiLmbe

Παπαθανασόπουλος Γεώργιος, Μήπως προτεσταντίζουμε;…

Παπαθανασόπουλος Γεώργιος, Μήπως προτεσταντίζουμε;….

Του Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

Προ καιρού εκδόθηκε από το Παγκόσμιο Συμβούλιο των Εκκλησιών (ΠΣΕ) πολυσέλιδο επίσημο θεολογικό κείμενο από την Επιτροπή του "Πίστη και Τάξη" - Document No 214. Τίτλος του " Η Εκκλησία: Προς μια κοινή αντίληψη". Σ' αυτό χαιρετισμό απευθύνει ο Προτεστάντης Γενικός Γραμματέας του ΠΣΕ Ολαφ Φίκσε Τβέϊτ και τον πρόλογο υπογράφουν οι υπεύθυνοι για τη σύνταξη του κειμένου, Ελληνορθόδοξος Μητροπολίτης Κωνσταντίας και Αμμοχώστου κ. Βασίλειος, Πρόεδρος της Επιτροπής "Πίστη και Τάξη" και ο Προτεστάντης κ. Σανουάν Τζον Ζιμπώ, διευθυντής της ίδιας Επιτροπής. Σύμφωνα με τα όσα γράφουν, το κείμενο έχει αποσταλεί σε όλα τα μέλη του ΠΣΕ, τα οποία προσκαλούνται να μελετήσουν το κείμενο και να το σχολιάσουν.
 

Από Ελληνορθόδοξης πλευράς συνήθως τέτοια θεολογικά κείμενα του ΠΣΕ τίθενται στο αρχείο και δεν απαντώνται. Είναι κι αυτό μια πρακτική, σεβαστή, αλλά όχι και κατανοητή. Η σιωπή μπορεί να σημαίνει περιφρόνηση, μπορεί να σημαίνει αδιαφορία, αλλά μπορεί και αποδοχή, μπορεί και αδυναμία θεολογικής απαντήσεως… Το κείμενο υπογράφεται από Ορθόδοξο Μητροπολίτη και εφόσον δεν έχει υπάρξει κάποια αντίδραση, κάποιο σχόλιο, σημαίνει ότι είναι αποδεκτό από τα Ορθόδοξα μέλη της Επιτροπής " Πίστη και Τάξη" και από τους αντιπροσώπους των Ορθοδόξων Εκκλησιών στο ΠΣΕ. Πρόκειται για κείμενο απαράδεκτο από Ορθόδοξης πλευράς. Προβάλλει κυρίως την προτεσταντική θεολογία και εκκλησιολογία. Μόνο σε ορισμένα σημεία και με απόλυτη συντομία αναφέρει τις διαφορετικές απόψεις των Ορθοδόξων. Από την πραγματικότητα αυτή προκύπτει το εύλογο ερώτημα " μήπως προτεσταντίζουμε"; Ακόμη πιο καθαρά, μήπως όσοι Ορθόδοξοι συμμετέχουν στο ΠΣΕ προσχώρησαν στη λογική της προτεσταντικής θεολογίας και όταν ομιλούν για "κοινή αντίληψη της Εκκλησίας" εννοούν την "προτεσταντική αντίληψη της Εκκλησίας";…

Συνοπτικά τα σημεία που έρχονται σε αντίθεση με την Ορθόδοξη Εκκλησία και τη διαβεβαίωση που δίδουν κατά την ημέρα της χειροτονίας τους οι Ορθόδοξοι Επίσκοποι.

1. Ουδεμία υπάρχει στο κείμενο αναφορά στους Πατέρες και στην Παράδοση της Εκκλησίας. Όλες οι παραπομπές αφορούν χωρία της Παλαιάς και της Καινής Διαθήκης. Επίσης σε θέματα διαφωνιών οι αναφορές είναι κυρίως στους διαλόγους μεταξύ ρωμαιοκαθολικών και προτεσταντών, των οποίων όμως σε πολλά σημεία της ιστορικής Εκκλησίας ταυτίζονται οι απόψεις…. 

2. Περνάει τη θέση πως η Εκκλησία δεν είναι σταθερή στους αιώνες, με Αρχές και Κανόνες, αλλά σε συνεχή εξέλιξη. Έτσι οι Προτεστάντες ερμηνεύουν την εκκλησιαστική ιστορία, υποστηρίζοντας πως άλλη η ιστορική συγκυρία των αποστολικών χρόνων, άλλη των πρώτων χριστιανικών αιώνων, άλλη του μεσαίωνα, άλλη επί Λούθηρου και Καλβίνου και άλλη σήμερα… Γι' αυτό και στο κείμενο αναφέρεται χαρακτηριστικά: " Η επέκταση παγκοσμίως της αθεϊστικής κουλτούρας φέρνει την Εκκλησία σε μια θέση στην οποία πολλοί θέτουν σε αμφισβήτηση την ίδια την πίστη, πιστεύοντας ότι η ανθρώπινη ζωή είναι επαρκής αφ' εαυτής, χωρίς καμία αναφορά στον Θεό. Σε ορισμένους τόπους, η Εκκλησία αντιμετωπίζει μία ριζική μείωση του αριθμού των μελών της και πολλοί πιστεύουν ότι δεν έχει εφαρμογή στη ζωή τους, κάτι που οδηγεί πολλούς να πιστεύουν και να μιλάνε για την αναγκαιότητα επανευαγγελισμού. Όλες οι Εκκλησίες καλούνται να διαδώσουν το ευαγγελικό μήνυμα παίρνοντας υπόψη το εν λόγω κείμενο και άλλα που μπορούν να παρουσιαστούν σε ειδικές αναφορές" (Παράγραφος 7, σελ. 5). Δηλαδή οι Ορθόδοξες Εκκλησίες, μέλη του ΠΣΕ καλούνται να αναθεωρήσουν τη διδασκαλία τους και να την προσαρμόσουν στη σημερινή περίσταση, κατά την προτεσταντική λογική.

3. Τα μέλη του ΠΣΕ καλούνται να αναγνωρίσουν τα μεν τα δε ως "Εκκλησίες" και επομένως να παύσουν να μιλάνε για την "Μία Εκκλησία", για "αιρέσεις" και για "αιρετικούς" και να αποδεχθούν την θεωρία των κλάδων. Γράφει το κείμενο: " Για να πραγματοποιηθεί η ορατή ενότητα πρέπει οι Εκκλησίες να μπορέσουν να αναγνωρίσουν οι μεν στις δε, την παρουσία τους, ως αυτού που το Πιστεύω της Νικαίας - Κωνσταντινουπόλεως (381) αναφέρει <Μία Εκκλησία, αγία, καθολική και αποστολική>." (Παρ. 9, σελ. 5).

4. Η Ιερά Παράδοση δεν στηρίζεται στη διδασκαλία της Εκκλησίας, όπως διατυπώνεται από τις Οικουμενικές και Τοπικές Συνόδους και τις αποφάνσεις των Πατέρων της Εκκλησίας, αλλά από το φρόνημα που μεταδίδεται από γενιά σε γενιά και οι Χριστιανοί ακολουθούν ό,τι ο καθένας καταλαβαίνει ως σωστό…:

" Οι ερμηνείες που η Εκκλησία έκανε (Σημ. της Καινής Διαθήκης) στη συνέχεια, αναζητώντας πάντοτε να είναι πιστή στη διδασκαλία της Βίβλου, έδωσαν στο διάβα της ιστορίας μια πλούσια συγκομιδή εκκλησιολογικών εκτιμήσεων. Το ίδιο Άγιον Πνεύμα, που οδήγησε τις πολύ πρώτες κοινότητες να συντάξουν το θεόπνευστο βιβλικό κείμενο, συνεχίζει από γενιά σε γενιά, και φτάνει σήμερα να οδηγεί τους μαθητές του Ιησού των μεταγενέστερων χρόνων να προσπαθούν να είναι πιστοί στο Ευαγγέλιο. Είναι αυτό που εννοεί κανείς όταν ομιλεί για την <Ζώσα Παράδοση της Εκκλησίας >" ( Σημ. Συγγρ. !!! Η υπογράμμιση του συγγρ.). ( Παρ. 11, σελ. 7). Και παρακάτω, στην παράγραφο 14, σημειώνεται: "Η Εκκλησία έχει κέντρο και θεμέλιο το Ευαγγέλιο και το κήρυγμα του Ενσαρκωμένου Λόγου, Ιησού Χριστού, Υιού του Θεού". Μόνο. Χωρίς τις θεόπνευστες ερμηνείες που δόθηκαν από τους Πατέρες της Εκκλησίας περί της Διδασκαλίας του Ιησού Χριστού.

5. Από τα Μυστήρια αναφέρονται μόνο το Βάπτισμα, η Ευχαριστία και η Ιερωσύνη και παραθεωρούνται τα υπόλοιπα. Η περιγραφή της Θείας Ευχαριστίας γίνεται με τέτοιο τρόπο, ώστε να είναι αποδεκτή από τους Προτεστάντες κ.λ.π., όχι όμως από τους Ορθοδόξους, για τους οποίους η Ευχαριστία " δεν είναι αναφορά, ή ανάμνηση, ούτε γίνεται από τον εντεταλμένο προεστώτα της συνάξεως, αλλά είναι μία "η υπό επίσκοπον ούσα" και, κατ΄ επέκταση, από τον πρεσβύτερο (Παρ. 40-44). 

6. Η αναφορά στην Ιερωσύνη γίνεται ως "Λειτουργήματος" (Ministere) που το επιτελεί ένας εντεταλμένος λαϊκός και όχι ως Μυστηρίου, κατά το οποίο λαϊκοί χειροτονούνται και, δια της επιφοιτήσεως του Αγίου Πνεύματος, καθίστανται κληρικοί, με ειδικό χάρισμα από τον Θεό. 

7. Ουδεμία αναφορά γίνεται περί των Αγίων της Εκκλησίας, περί των Εικόνων και της προσκυνήσεως τους, όπως και περί των Ιερών Λειψάνων των Αγίων. 

Τελικά είναι δύσκολο να αντιληφθεί κανείς την λογική με βάση την οποία συνέταξε με άλλους Ορθοδόξους θεολόγους, κληρικούς και λαϊκούς, και υπέγραψε το κείμενο του ΠΣΕ ο Μητροπολίτης Κωνσταντίας κ. Βασίλειος. Πιστεύουμε ότι δεν πρόκειται για προσχώρηση του στην προτεσταντική λογική περί Εκκλησίας, αλλά μια κακώς εννοούμενη ευγένεια και λεπτότητα προς τους προτεστάντες, χορηγούς του ΠΣΕ. Και βέβαια τίθεται για μιαν ακόμη φορά το θέμα αν έχουν κάποια ωφέλεια ή μόνο ζημία οι Ορθόδοξοι από τη συμμετοχή τους στο ΠΣΕ.-  

Η αγέραστη Νέα Εποχή του Χριστού και Η παλαια "Νέα Εποχή" του Αντιχρίστου

Η αγέραστη Νέα Εποχή του Χριστού και Η παλαια "Νέα Εποχή" του Αντιχρίστου

Πρωτ. Θεόδωρος Ζήσης

Η ΑΓΕΡΑΣΤΗ ΝΕΑ ΕΠΟΧΗ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΚΑΙ Η ΠΑΛΑΙΑ «ΝΕΑ ΕΠΟΧΗ» ΤΟΥ ΑΝΤΙΧΡΙΣΤΟΥ*

1. Οἱ ἑορτάζοντες Ἅγιοι 

Ἄρχισε τήν πρώτη Σεπτεμβρίου, τὸ νέο ἐκκλησιαστικό ἔτος, καὶ μαζὶ μὲ αὐτὴν τὴν ἀρχὴ τοῦ νέου ἐκκλησιαστικοῦ ἔτους ἡ Ἐκκλησία μας ἑορτάζει τὴν μνήμη πολλῶν ἁγίων, μεταξὺ τῶν ὁποίων τοῦ ἁγίου Συμεὼν τοῦ Στυλίτου καὶ τῆς μητέρας του Μάρθας, τοῦ διακόνου Ἀμμοὺν καὶ τῶν σαράντα παρθένων μαρτύρων, ποὺ μαρτύρησαν μαζί του, τοῦ ὁσίου Μελετίου, κτίτορος τῆς γνωστῆς ὁμωνύμου Μονῆς στὸν Κιθαιρώνα, καὶ τοῦ νεομάρτυρος Ἀγγελῆ. 
Τὰ ὀνόματα τῶν ὁσίων τεσσαράκοντα παρθένων γυναικῶν, ποὺ μαρτύρησαν μαζὶ μὲ τὸν δάσκαλό τους διάκονο Ἀμμοὺν καὶ ποὺ κατάγονταν ἀπὸ τὰ δικά μας μέρη, ἀπὸ τὴν Ἀδριανούπολη τῆς Θράκης, δὲν εἶναι εἰς ὅλους γνωστὰ καὶ μάλιστα πολλὲς γυναῖκες, ποὺ ἔχουν τὰ ὀνόματά τους δὲν γνωρίζουν ὅτι γιορτάζουν σήμερα. Γι᾽ αὐτὸ θὰ τὰ παραθέσω ἐδῶ πρὸς τιμήν τους καὶ πρὸς γνῶσιν ὅσων ἑορτάζουν. Ἀπὸ τὶς σαράντα λοιπὸν ὅσιες ἀσκήτριες μαρτύρησαν στὴ φωτιὰ οἱ: Ἀδαμαντίνη, Καλλιρόη, Χαρίκλεια, Πηνελόπη, Κλειώ, Θάλεια, Μαριάνθη, Εὐτέρπη, Τερψιχόρη καὶ Οὐρανία. ᾽Αποκεφαλίσθηκαν, ὅπως καὶ ὁ διάκονος Ἀμμούν, οἱ: Κλεονίκη, Σαπφώ, Ἐρατώ, Πολυμνία, Δωδώνη, Ἀθηνᾶ, Τρωάδα καὶ Κλεοπάτρα. Κτυπήθηκαν μὲ τὸ ξίφος στὸ στόμα καὶ στὴν καρδιὰ οἱ: Κοραλία, Ἀθηνᾶ, Θεονόη, Θεανώ, Ἀσπασία, Πολυνίκη, Διόνη, Θεοφάνη, Ἐρασμία καὶ Ἑρμηνεία. Οἱ ὑπόλοιπες ποὺ κατακόπηκαν μὲ μαχαίρια ἢ δέχθηκαν στὸ στόμα πυρακτωμένα σίδερα εἶναι: Ἀφροδίτη, Μαργαρίτα, Ἀντιγόνη, Πανδώρα, Χάϊδω, Λάμπρω, Μόσχω, Ἀρηβοΐα, Θεονύμφη, Ἀκριβή, Μελπομένη καὶ Ἐλπινίκη. 

Σήμερα βέβαια τὸ κήρυγμα δὲν θὰ ἀσχοληθεῖ μὲ τὸν βίο κάποιου ἀπὸ τοὺς ἑορτάζοντες Ἁγίους, ἀλλὰ θὰ ἀντλήσει κάποια διδάγματα ἀπὸ τὴν ἀναγνωσθεῖσα εὐαγγελικὴ περικοπὴ ἀπὸ τὸ Κατὰ Λουκᾶν Ἅγιο Εὐαγγέλιο, καὶ αὐτὸ θὰ κάνουμε ἐφέτος στὸ νέο ἐκκλησιαστικὸ ἔτος στὰ κηρύγματα ὅλων τῶν Κυριακῶν, μολονότι αὐτὸ τὸ κάναμε ἀρκετὲς φορὲς κατὰ τὴν διάρκεια τῆς εἰκοσαετοῦς διακονίας μας ἐδῶ στὸν ναὸ τοῦ Ἁγίου Ἀντωνίου. Ἡ Ἁγία Γραφὴ ὅμως δὲν ἐξαντλεῖται ποτέ, ὅσα καὶ ἂν ἀντλήσει κανεὶς παραμένει πηγὴ ἀνεξάντλητη. 

2. Ὁ Χριστὸς στὴ συναγωγὴ τῆς Ναζαρὲτ παρουσιάζει τὸν ἑαυτό του ὡς τὸν προφητευθέντα Μεσσία. 

Ἡ σημερινὴ εὐαγγελικὴ περικοπή, λοιπόν, μᾶς παρουσιάζει ἕνα ἐνδιαφέρον γεγονός, πολὺ διδακτικό, ποὺ συνέβη στὴν Ναζαρέτ, στὴν πόλη ὅπου ἀνατράφηκε, ὅπου ἐμεγάλωσε, ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστός, ἀπὸ τὴν στιγμὴ ποὺ ἐπέστρεψε μὲ τὴν Παναγία Μητέρα Του καὶ τὸν μνήστορα Ἰωσὴφ ἀπὸ τὴν φυγή τους στὴν Αἴγυπτο καὶ τὴν Βηθλεὲμ καὶ ἐγκαταστάθηκαν στὴν Ναζαρέτ, μέχρι τὴν ἔναρξη τῆς δημόσιας δράσης Του μετὰ τὴν Βάπτισή Του· δηλαδὴ στὴν Ναζαρὲτ πέρασε ὅλα τὰ παιδικά, τὰ ἐφηβικὰ καὶ τὰ πρῶτα ἀνδρικά Του χρόνια, ἀπὸ τὴν ἡλικία τῶν 2-5 ἐτῶν μέχρι τὴν ἡλικία τῶν 30 ἐτῶν. 

Ὁ Εὐαγγελιστὴς Λουκᾶς, ζωγράφος ὄχι μόνο μὲ τὸν χρωστήρα ἀλλὰ καὶ μὲ τὸν λόγο, μᾶς παρουσιάζει μὲ πολὺ ζωντάνια αὐτὸ τὸ γεγονός, ὥστε κάθε φορὰ ποὺ τὸ ἀκοῦμε ἢ τὸ διαβάζουμε νὰ νομίζουμε ὅτι τὸ βλέπουμε. Μᾶς λέγει, λοιπόν, ὅτι μετὰ τὴν Βάπτισή Του ἀπὸ τὸν Ἅγιο Ἰωάννη τὸν Πρόδρομο καὶ τοὺς πειρασμοὺς ποὺ ὑπέστη ἀπὸ τὸν Διάβολο στὸ Σαραντάριο Ὄρος ὁ Χριστὸς ἄρχισε νὰ διδάσκει στὶς συναγωγὲς τῆς Γαλιλαίας «δοξαζόμενος ὑπὸ πάντων» 1. Καὶ μία ἀπὸ τὶς πρῶτες συναγωγὲς ποὺ ἐπισκέφθηκε, γιὰ νὰ διδάξει, ἦταν καὶ ἡ συναγωγὴ τῆς πόλεως ποὺ ἀνατράφηκε, τῆς Ναζαρέτ. Ἐκεῖ λοιπόν, ὅπως συνήθιζε κάθε Σάββατο, πῆγε στὴν συναγωγὴ καὶ σηκώθηκε ἀπὸ τὴ θέση του ζητώντας νὰ τοῦ δώσουν κάποιο βιβλίο τῆς Γραφῆς, γιὰ νὰ ἀναγνώσει: «Καὶ ἦλθεν εἰς τὴν Ναζαρέτ, οὗ ἦν τεθραμμένος, καὶ εἰσῆλθε κατὰ τὸ εἰωθὸς αὐτῷ ἐν τῇ ἡμέρᾳ τῶν σαββάτων εἰς τὴν συνα γωγήν, καὶ ἀνέστη ἀναγνῶναι» 2. Ἀπὸ αὐτὰ πληροφορούμαστε καὶ διδασκόμαστε ὅτι ὅλοι μας πρέπει πρῶτα νὰ εὐεργετοῦμε τοὺς δικούς μας ἀνθρώπους, τοὺς συγγενεῖς καὶ συμπατριῶτες μας, καὶ κατόπιν νὰ ἐπεκτείνουμε τὴν φιλανθρωπία μας καὶ πρὸς τοὺς ἄλλους, εἴτε πρόκειται γιὰ ὑλικὰ εἴτε γιὰ πνευματικὰ ἀγαθά. Κατὰ κάποιο τρόπο ἦλθε ὁ Χριστὸς στὴν Ναζαρέτ, γιὰ νὰ ξεπληρώσει τὰ τροφεῖα στὴν πόλη ποὺ τὸν ἀνέθρεψε. Μαθαίνουμε ἐπίσης μιὰ σπουδαία πληροφορία γιὰ τὴν πρὸ τῆς βαπτίσεως περίοδο τῆς ζωῆς τοῦ Χριστοῦ, γιὰ τὴν ὁποία δὲν ἔχουμε σχεδὸν καμμία πληροφορία ἀπὸ τὰ ἱερὰ κείμενα τῶν εὐαγγελίων, ὅτι δηλαδὴ ὁ Χριστὸς συνήθιζε κάθε Σάββατο, «κατὰ τὸ εἰωθὸς αὐτῷ», νὰ πηγαίνει στὴν Συναγωγὴ γιὰ ἀκρόαση τοῦ νόμου καὶ προσευχή. 

Στὸ αἴτημα τοῦ Χριστοῦ νὰ τοῦ δοθεῖ βιβλίο γιὰ νὰ ἀναγνώσει, τοῦ δόθηκε τὸ βιβλίο τοῦ προφήτη Ἠσαΐα. Καὶ ἀφοῦ ἄνοιξε τὸ βιβλίο βρῆκε τὸ χωρίο στὸ ὁποῖο ὁ προφήτης Ἠσαΐας προεφήτευε γιὰ τὸ ποιό θὰ ἦταν τὸ ἔργο τοῦ μέλλοντος νὰ ἔλθει Μεσσία, τὸν ὁποῖο ἐπὶ αἰῶνες περίμεναν οἱ Ἰουδαῖοι. Ἦταν δηλαδὴ τὸ χωρίο αὐτὸ μία μεσσιακὴ προφητεία, μία προφητεία ποὺ ἀναφερόταν στὸν Μεσσία Χριστό. Λέγει στὸ χωρίο αὐτὸ ὁ Μεσσίας ὅτι ἐπάνω μου εἶναι τὸ Πνεῦμα τοῦ Κυρίου, διότι ὁ Κύριος μὲ ἔχρισε καὶ μὲ ἀπέστειλε νὰ φέρω χαρμόσυνο ἄγγελμα στοὺς πτωχούς, νὰ θεραπεύσω τοὺς συντετριμμένους ψυχικά, νὰ κηρύξω τὴν ἀπελευθέρωση τῶν αἰχμαλώτων καὶ τὴν ἀνάβλεψη τῶν τυφλῶν, τὴν ἐλευθερία στοὺς τσακισμένους καὶ πιεσμένους, καὶ νὰ ἀναγγείλω τὴν νέα περίοδο, τὴν νέα ἐποχὴ τῆς σωτηρίας, ποὺ εἶναι ἀρεστὴ στὸν Θεὸ καὶ ἐπιθυμητὴ ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους. Καὶ ἀφοῦ ἔκλεισε ὁ Χριστὸς τὸ βιβλίο τὸ ἔδωσε στὸν ὑπηρέτη καὶ ἐκάθισε, ἐνῶ ὅλων τὰ μάτια στὴν συναγωγὴ ἦταν στραμμένα ἐπάνω του, περιμένοντας προφανῶς κάτι νὰ προσθέσει, νὰ διδάξει. Καὶ Ἐκεῖνος τοὺς εἶπε ὅτι ἡ προφητεία αὐτὴ ποὺ ἀκούσατε ἔχει ἐκπληρωθεῖ σήμερα, ἐννοώντας ὅτι αὐτὸς εἶναι ὁ Μεσσίας, τὸν ὁποῖο περίμεναν. 

Ἂς ἀκούσουμε τὸ κείμενο καὶ κατόπιν θὰ σχολιάσουμε καὶ ἐμεῖς ἰδιαίτερα ἕνα σημεῖο του, ποὺ ἔχει σχέση μὲ τὴν νέα ἐποχὴ ποὺ ἐγκαινίασε ὁ Χριστός, καὶ μὲ τὴν «Νέα Ἐποχή» τῶν καιρῶν μας ποὺ προωθοῦν οἱ δυνάμεις τοῦ σκότους, οἱ ὀπαδοὶ τοῦ Ἀντιχρίστου: «Καὶ ἐπεδόθη αὐτῷ βιβλίον Ἠσαΐου τοῦ προφήτου καὶ ἀναπτύξας τὸ βιβλίον εὗρε τὸν τόπον οὗ ἦν γεγραμμένον· “Πνεῦμα Κυρίου ἐπ᾽ ἐμέ, οὗ εἵνεκεν ἔχρισέ με, εὐαγγελίσασθαι πτωχοῖς ἀπέσταλκέ με, ἰάσασθαι τοὺς συντετριμμένους τὴν καρδίαν, κηρῦξαι αἰχμαλώτοις ἄφεσιν καὶ τυφλοῖς ἀνάβλεψιν, ἀποστεῖλαι τεθραυσμένους ἐν ἀφέσει, κηρῦξαι ἐνιαυτὸν Κυρίου δεκτόν”. Καὶ πτύξας τὸ βιβλίον ἀποδοὺς τῷ ὑπηρέτῃ ἐκάθισε· καὶ πάντων ἐν τῇ συναγωγῇ οἱ ὀφθαλμοὶ ἦσαν ἀτενίζοντες αὐτῷ. Ἤρξατο δὲ λέγειν πρὸς αὐτοὺς ὅτι σήμερον πεπλήρωται ἡ γραφὴ αὕτη ἐν τοῖς ὠσὶν ὑμῶν. Καὶ πάντες ἐμαρτύρουν αὐτῷ καὶ ἐθαύμαζον ἐπὶ τοῖς λόγοις τῆς χάριτος τοῖς ἐκπορευομένοις ἐκ τοῦ στόματος αὐτοῦ» 3. 

3. Μοναδικὸς καὶ ἀσύγκριτος διδάσκαλος ὁ Θεάνθρωπος Χριστὸς καὶ ἀνίκητη ἡ Ἐκκλησία Του. 

Ἄξιο κατ᾽ ἀρχὴν παρατηρήσεως εἶναι ὅτι ὁ Χριστός, ὁ νομοθέτης τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης, αὐτὸς δηλαδὴ ποὺ ἐπάνω στὸ ὄρος Σινᾶ ἔδωσε τὸν νόμο στὸν Μωϋσῆ, αὐτὸς ἔρχεται στὴν Ναζαρὲτ τώρα, ὡς ἕνας ἁπλὸς διδάσκαλος νὰ ἑρμηνεύσει τὸν νόμο καὶ τοὺς προφῆτες 4. Εἶναι συγκλονιστικὸ νὰ σκέπτεται κανεὶς ὅτι ὁ ἴδιος ὁ Θεός, ὁ Λόγος τοῦ Θεοῦ, τὸ δεύτερο πρόσωπο τῆς Ἁγίας Τριάδος, ὑπὸ τὴν μορφὴ τοῦ ἀνθρώπου Ἰησοῦ, διδάσκει καὶ νομοθετεῖ στὴν συναγωγὴ τῆς Ναζαρέτ, καὶ ὅπου ἀλλοῦ ἐδίδαξε κατὰ τὴν διάρκεια τῆς τριετοῦς ἐν τῷ κόσμῳ δράσεώς Του. Ἡ διδασκαλία Του δὲν ἦταν ἁπλῆ ἀνθρώπινη διδασκαλία, διδασκαλία ἑνὸς ἁπλοῦ ἀνθρώπου διδασκάλου, ἀλλὰ διδασκαλία τοῦ μόνου ἐν τῇ ἱστορίᾳ Θεανθρώπου διδασκάλου, τοῦ Κυρίου καὶ Θεοῦ καὶ Σωτῆρος ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, καὶ ἂς κτυπιοῦνται καὶ ἂς πᾶνε νὰ χαθοῦν ὅσοι κατὰ τὴν διάρκεια τῶν αἰώνων μέχρι καὶ σήμερα προσπαθοῦν νὰ τὸν παρουσιάσουν ὡς ἕνα ἀπὸ τοὺς μεγάλους μύστες τῆς ἀνθρωπότητος, ὅμοιο μὲ τοὺς ἄλλους ἀνθρώπους μύστες, τὸν Βούδδα, τὸν Κομφούκιο, τὸν Μωάμεθ. 

Κανενὸς ἀνθρώπου ἡ διδασκαλία καὶ τὸ ἔργο δὲν εἶχαν τὴν γοητεία, τὴν ἐπίδραση, τὰ ἀποτελέσματα ποὺ εἶχαν ἡ διδασκαλία καὶ τὸ ἔργο τοῦ Θεανθρώπου Χριστοῦ. Μέχρι σήμερα τὸ Εὐαγγέλιο ἔχει τὰ πρωτεῖα στὴν διάδοση καὶ κυκλοφορία σὲ ὅλες τὶς γλῶσσες τοῦ κόσμου, ἀνάμεσα σὲ ὅλα τὰ βιβλία, ποὺ ἔχουν γραφῆ ἀπὸ τὴν ἀρχὴ τῆς ἱστορίας μέχρι σήμερα, ὅπως καὶ τὴν μεγαλύτερη ἐπίδραση στὴν ἀναμόρφωση τῆς ἠθικῆς καὶ πνευματικῆς ζωῆς τῆς ἀνθρωπότητος, στὴν διαμόρφωση καὶ ἐξύψωση τοῦ ἀνθρωπίνου πολιτισμοῦ. Γι᾽ αὐτὸ καὶ ὅ,τι καὶ ἂν κάνουν οἱ ἐχθροὶ τῆς Ἐκκλησίας, οἱ ἐχθροὶ τοῦ Χριστοῦ, γιὰ νὰ ἐξασθενήσουν τὴν δύναμή τους, «εἰς ἀέρα δέρουν», κτυποῦν τὸν ἀέρα, ἢ καλύτερα «εἰς κέντρα λακτίζουν», κλωτσοῦν ἐπάνω στὰ καρφιὰ καὶ ματώνουν, γιατὶ εἶναι ἀδύνατο νὰ νικήσει κανεὶς τὸν Θεό, ὅπως λέγει ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος: ὅτι ἂν πολεμεῖς μὲ κάποιον ἄνθρωπο, ἢ θὰ νικήσεις ἢ θὰ νικηθεῖς· ἂν ὅμως πολεμεῖς τὴν Ἐκκλησία, εἶναι ἀδύνατο νὰ νικήσεις, διότι κεφαλὴ τῆς Ἐκκλησίας εἶναι ὁ Θεάνθρωπος Χριστός, καὶ τὸν Θεὸ κανεὶς δὲν μπορεῖ νὰ τὸν νικήσει: «Οὐδὲν Ἐκκλησίας δυνατώτερον, ἄνθρωπε. Λῦσον τὸν πόλεμον, ἵνα μὴ καταλύσῃ σου τὴν δύναμιν· μὴ εἴσαγε πόλεμον εἰς τὸν οὐρανόν. Ἄνθρωπον ἐὰν πολεμῇς, ἢ ἐνίκησας, ἢ ἐνικήθης. Ἐκκλησίαν δὲ ἐὰν πολεμῇς, νικῆσαί σε ἀμήχανον· ὁ Θεὸς γάρ ἐστιν ὁ πάντων ἰσχυρό τερος» 5 . Ἂς τὰ ἔχουν αὐτὰ κατὰ νοῦν ὡς ἰσχυρὸ δίδαγμα τῆς ἱστορίας, ἀλλὰ κυρίως τοῦ ἀδιάψευστου λόγου τοῦ Θεοῦ, ὅσοι σήμερα ἐκκλησιομάχοι, δικοί μας καὶ ξένοι, νομίζουν ὅτι πέρασε, ὅτι πάλιωσε καὶ γέρασε τὸ κήρυγμα τοῦ Εὐαγγελίου καὶ κνήθουν τὶς ἀκοὲς τῶν ἀνθρώπων, ἰδιαίτερα τῶν νέων, μὲ τὰ περὶ νεωτερικότητας καὶ μετανεωτερικότητας καὶ μοντερνισμοῦ καὶ προόδου καὶ μεταπατερικότητας, ποὺ διδάσκει ἡ δική τους παλιὰ «Νέα Ἐποχή» τοῦ Ἀντιχρίστου, στὴν ὁποία θὰ ἀναφερθοῦμε στὴ συνέχεια. Ὅσο καὶ ἂν κολακεύουν τὰ πάθη καὶ τὶς κακίες τῶν ἀνθρώπων, ὅσο καὶ ἂν ἀποενοχοποιοῦν τὴν ἁμαρτία καὶ τὸ κακό, καὶ παρουσιάζουν εὔκολο καὶ γοητευτικὸ τὸ δικό τους δρόμο, γρήγορα ἀποκαλύπτεται ἡ ἀπάτη καὶ ὁ λαβύρινθος τῶν κακῶν, ἡ δουλεία καὶ ἡ αἰχμαλωσία στὸ κακό, ἡ δυναστεία καὶ ἡ τυραννία τοῦ ἀρχηγοῦ τους, τοῦ Διαβόλου, ὅπως συνέβαινε πρὸ Χριστοῦ, ὁπότε πάλιν οἱ ἄνθρωποι, ὅπως στὴν ἐποχὴ τοῦ Χριστοῦ, θὰ καταφεύ γουν εἰς Αὐτὸν γιὰ νὰ βροῦν λύτρωση καὶ σωτηρία, καὶ ἀπὸ τὸ κήρυγμα τοῦ Εὐαγγελίου θὰ γοητεύονται καὶ θὰ σώζονται. Αὐτὸ ἐπισημαίνει στὸ τέλος, ἡ σημερινὴ εὐαγγελικὴ περικοπή, γιὰ ὅσους ἄκουσαν τὸ κήρυγμά Του στὴν Συναγω γὴ τῆς Ναζαρέτ: «Καὶ πάντες ἐμαρτύρουν αὐτῷ καὶ ἐθαύμαζον ἐπὶ τοῖς λόγοις τῆς χάριτος τοῖς ἐκπορευομένοις ἐκ τοῦ στόματος αὐτοῦ». Ἦταν τόσο συγκλονιστικὴ καὶ γοητευτικὴ ἡ διδασκαλία του, ὥστε ἀφώπλιζε ἀκόμη καὶ τοὺς καλοπροαίρετους ἐχθρούς του. Σὲ κάποια περίσταση οἱ ἀρχιερεῖς καὶ οἱ Φαρισαῖοι ἔστειλαν ὑπηρέτες, γιὰ νὰ συλλάβουν τὸν Χριστό, ἀλλὰ αὐτοὶ δὲν τόλμησαν νὰ τὸ κάνουν, διότι γοητεύτηκαν ἀπὸ τὴν θεϊκή Του διδασκαλία. Καὶ ὅταν τοὺς ρώτησαν αὐτοὶ ποὺ τοὺς ἔστειλαν γιατὶ δὲν τὸν συνέλαβαν, οἱ ὑπηρέτες ἀπήντησαν: «Οὐδέποτε ἐλάλησεν ἄνθρωπος, ὡς οὗτος ὁ ἄνθρωπος» 6 . 

4. Ἡ νέα ἐποχὴ τοῦ Χριστοῦ, ἡ νέα κτίση καὶ οἱ νέοι ἄνθρωποι. Τὸ ἀνακαινιστικὸ ἔργο τῆς Ἐκκλησίας. 

Ἂς ἔλθουμε ὅμως νὰ σχολιάσουμε τὸ σημεῖο τῆς εὐαγγελικῆς περικοπῆς ἀπὸ τὴν προφητεία τοῦ Ἠσαΐα, γιὰ νὰ ἀντλήσουμε διδά γματα καὶ γιὰ μᾶς σήμερα. Στὸ τέλος τῆς προφητείας, παρουσιάζεται ὁ Μεσσίας Χριστὸς νὰ λέγει ὅτι ἀνάμεσα στὶς πολλὲς ἄλλες πτυχὲς τοῦ σωτηριώδους ἔργου Του ἦταν καὶ τό «κηρῦξαι ἐνιαυτὸν Κυρίου δεκτόν», νὰ κηρύξει τὴν ἔναρξη τοῦ νέου ἔτους τοῦ Κυρίου (ἐνιαυτὸς = ἔτος), ποὺ εἶναι ἀρεστὸ στὸ Θεὸ καὶ στοὺς ἀνθρώπους. Αὐτὴ ἡ ἀναφο ρὰ στὸ νέο ἔτος, στόν «ἐνιαυτὸν Κυρίου», εἶναι καὶ ὁ λόγος γιὰ τὸν ὁποῖο οἱ Ἅγιοι Πατέρες ὥρισαν νὰ ἀναγινώσκεται αὐτὴ ἡ περικοπὴ σήμερα, 1η Σεπτεμβρίου, ποὺ ἀρχίζει τὸ νέο ἐκκλησιαστικὸ ἔτος. Ἐκτὸς ὅμως ἀπὸ τὴν στενὴ αὐτή, ἔννοια ποὺ περιορίζει τόν «ἐνιαυτὸν Κυρίου», χρονικά, σὲ ἕνα ἔτος, οἱ περισσότεροι ἀπὸ τοὺς ἑρμηνευτάς, παλαιοὺς καὶ νέους, δίνουν εὐρύτερη χρονικὴ ἔννοια μὲ χριστολογικὸ χαρακτήρα· ὁ «ἐνιαυτὸς Κυρίου», δηλαδή, ποὺ ἐκήρυξε ὁ Χριστὸς σημαίνει τὴν νέα ἐποχή, τὴν νέα περίοδο ποὺ ἐγκαινιάζει ὁ Χριστός, τὴν περίοδο δηλαδὴ τῆς ἀπολυτρώσεως, ἀπὸ τὴν ἐνανθρώπησή Του μέχρι τὴν δευτέρα παρουσία Του. 

Μὲ βάση λοιπὸν αὐτὴν τὴν προσφυέστερη καὶ πιὸ ταιριαστὴ ἑρμηνεία ὁ Χριστὸς στὴν Ναζαρέτ, διδάσκων ὅτι ἡ προφητεία τοῦ Ἠσαΐου ἀναφέρεται εἰς Αὐτόν, «σήμερον πεπλήρωται ἡ γραφὴ αὕτη, ἐν τοῖς ὠσὶν ὑμῶν», ἐκήρυξε τὴν ἔναρξη τῆς νέας ἐποχῆς, τῆς νέας περιόδου στὴν ἱστορία τῆς ἀνθρωπότητος, τὴν περίοδο τῆς σωτηρίας καὶ τῆς ἀπολυτρώσεως τῶν ἀνθρώπων ἀπὸ τὴν ἁμαρτία καὶ τὸν θάνατο. Αὐτὴ ἡ νέα ἐποχὴ ποὺ ἄρχισε μὲ τὴν διδασκαλία καὶ τὸ σωτηριῶδες ἔργο τοῦ Χριστοῦ συνεχίζεται διὰ τῶν αἰώνων μὲ τὴν Ἐκκλησία, ἡ ὁποία κατὰ τὴν πολὺ ὡραία διατύπωση εἶναι «ὁ Χριστός, ὁ εἰς τοὺς αἰῶνας ἐπεκτεινόμενος». Τὴν Ἐκκλησία ζωογονεῖ, συγκροτεῖ, φωτίζει καὶ ἁγιάζει τὸ διαρκῶς παρὸν εἰς αὐτὴν Ἅγιον Πνεῦμα, ποὺ μεταδίδει στοὺς πιστοὺς τὴν ἄκτιστη καὶ ζωοποιό Του Χάρη. Ἡ μεταδιδόμενη αὐτὴ Χάρη τοῦ Θεοῦ, διὰ τοῦ ἔργου καὶ τῆς διδασκαλίας τοῦ Χριστοῦ καὶ τῆς δράσεως καὶ ἐνεργείας τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, δὲν εἶναι κτιστή, ἀλλὰ ἄκτιστη, εἶναι θεϊκὴ ἐνέργεια, ὅπως ἐδίδαξαν ὅλοι οἱ Ἅγιοι Πατέρες, ἰδιαίτερα δὲ ὁ δικός μας Ἅγιος Γρηγόριος Παλαμᾶς, ἀρχιεπίσκοπος Θεσσαλονίκης καὶ συμπολιοῦχος. Δὲν παλιώνει οὔτε γερνᾶ, ὅπως παλιώνουν οἱ διδασκαλίες καὶ τὰ ἔργα τῶν κτιστῶν ἀνθρώπων. Πόσες θεωρίες καὶ διδασκαλίες ἀνέπτυξαν ἀπὸ τὴν ἀρχαιότητα φιλόσοφοι, κοινωνιολόγοι, ἠθικολόγοι, νομικοί, πολιτικοὶ μεταρρυθμιστές, οἱ ὁποῖες ὡς ἔργα καὶ προϊόντα ἀνθρώπων ξεπεράστηκαν καὶ ἔσβησαν; Ὅλα τὰ κτιστὰ φθείρονται καὶ ἀλλοιώνονται. Ἡ ἄκτιστη ὅμως χάρη καὶ ἐνέργεια τοῦ Θεοῦ ποὺ δρᾶ μέσα στὴν Ἐκκλησία εἶναι ἄφθαρτη καὶ ἀγέραστη, δὲν ἔχει ἀνάγκη ἀνανεώσεως, πολὺ περισσότερο ἀντικαταστάσεως ἀπὸ ἀνθρώπινα κατασκευά σματα ποὺ γρήγορα παλιώνουν καὶ γερνοῦν, ἀντικαθιστάμενα ἀπὸ ἄλλα. Ἡ ἀφθαρσία δὲ αὐτὴ καὶ θεϊκή της διαχρονικότητα, ὁ πάντοτε νέος καὶ ἀνακαινι στικός της χαρακτήρας, συντελεῖ ὥστε νὰ ἀνταποκρίνεται στὶς ἀνάγκες τῶν ἀνθρώπων ὅλων τῶν ἐποχῶν, οἱ ὁποῖοι πάντοτε ἔχουν ἀνάγκη τῆς θείας ἐνεργείας καὶ βοηθείας, γιὰ νὰ ἀπαλλαγοῦν ἀπὸ τὸ κακὸ καὶ τὸν θάνατο, ποὺ εἶναι συνδεδεμένα μὲ τὴν πεπτωκυΐα φύση τοῦ ἀνθρώπου. Ὁ Χριστὸς ὁ ἴδιος διεκήρυξε ὅτι ὁ οὐρανὸς καὶ ἡ γῆ θὰ παρέλθουν, θὰ περάσουν, οἱ λόγοι Του ὅμως θὰ ἰσχύουν αἰώνια 7. Οὔτε ἕνα γιώτα, οὔτε ἕνα κόμμα, τὸ παραμικρὸ δηλαδὴ στοιχεῖο ἀπὸ τὴν διδασκαλία Του, δὲν πρόκειται νὰ ἀλλάξει 8. Καὶ ὁ Ἀπόστολος Παῦλος, τὸ στόμα τοῦ Χριστοῦ, τὸ σκεῦος τῆς ἐκλογῆς, ἐπισημαίνοντας τοὺς κινδύνους ἀπὸ τὴν πιθανὴ ἀνθρώπινη προσπάθεια ἀλλαγῆς ἢ νοθεύσεως τοῦ Εὐαγγελίου τοῦ Χριστοῦ, λέγει πρὸς τοὺς Γαλάτες ὅ,τι ἀκόμα καὶ ἂν ἐγὼ ὁ ἴδιος ἢ ἄγγελος ἀπὸ τὸν οὐρανὸ σᾶς διδάξει διαφορετικὰ ἀπὸ αὐτὰ ποὺ σᾶς ἐδίδαξα, νὰ εἶναι ἀναθεματισμένος: «Ἀλλὰ καὶ ἐὰν ἡμεῖς ἢ ἄγγελος ἐξ οὐρανοῦ εὐαγγελίζηται ὑμῖν παρ᾽ ὃ εὐηγγελισά μεθα ὑμῖν, ἀνάθεμα ἔστω» 9. 

Ὁ Χριστὸς διακηρύσσει ἀκόμη ὅτι τὰ κάνει ὅλα καινούργια «Ἰδοὺ καινὰ ποιῶ τὰ πάντα». Ἐξαλείφει ὅλα τὰ παλαιά, τὰ δάκρυα, τὸν πόνο, τὸ θάνατο, τὴν κυριαρχία τοῦ κακοῦ· «ὅτι τὰ πρῶτα ἀπῆλθον» 10. Διὰ τοῦ Χριστοῦ κατὰ τὸν Ἀπόστολο Παῦλο «εἴ τις ἐν Χριστῷ, καινὴ κτίσις· τὰ ἀρχαῖα παρῆλθεν, ἰδοὺ γέγονε καινὰ πάντα» 11. Οἱ ἄνθρωποι πρέπει νὰ ἀποθέσουν τὸν παλαιὸ ἄνθρωπο ποὺ φθείρεται ἀπὸ τὰ πάθη καὶ τὶς ἐπιθυμίες του καὶ νὰ ἐνδυθοῦν τὸν νέο ἄνθρωπο ποὺ ἔχει κτισθῆ κατὰ Θεὸν μὲ καινούργια ὑλικά: «Ἀποθέσθαι ὑμᾶς κατὰ τὴν προτέραν ἀναστροφὴν τὸν παλαιὸν ἄνθρωπον τὸν φθειρόμενον κατὰ τὰς ἐπιθυμίας τῆς ἀπάτης, ἀνανεοῦσθαι δὲ τῷ πνεύματι τοῦ νοὸς ὑμῶν καὶ ἐνδύσασθαι τὸν καινὸν ἄνθρωπον τὸν κατὰ Θεὸν κτισθέντα ἐν δικαιοσύνῃ καὶ ὁσιότητι τῆς ἀληθείας» 12. 

Ἀπὸ τὴν ἐποχὴ ποὺ ἐκήρυξε καὶ ἐγκαινίασε ὁ Χριστὸς αὐτὴν τὴν νέα ἐποχή, τὴν νέα περίοδο τῆς ἀπολυτρώσεως, σύμφωνα μὲ τὴν προφητεία τοῦ Ἠσαΐα, ποὺ ὁ ἴδιος διάβασε στὴν συναγωγὴ τῆς Ναζαρέτ, «κηρῦξαι ἐνιαυτὸν Κυρίου δεκτόν», μέχρι σήμερα καὶ μέχρι συντελείας τῶν αἰώνων ἐγέμισε καὶ θὰ γεμίζει ὁ κόσμος ἀπό «καινοὺς ἀνθρώπους», ἀπὸ νέους ἀνθρώπους, ἀπὸ ἁγίους ἀνθρώπους, κτισμένους μὲ τὰ καινούργια ὑλικὰ τῆς ἀκτίστου Χάριτος τοῦ Θεοῦ, ποὺ δὲν φθείρονται, οὔτε παλιώνουν, ἀλλὰ κρατοῦν τοὺς ἀνθρώπους σὲ διαρκῆ πνευματικὴ νεότητα, ἔστω καὶ ἂν σωματικὰ γερνοῦν καὶ φθείρονται· «Εἰ καὶ ὁ ἔξω ἡμῶν ἄνθρωπος διαφθείρεται, ἀλλ᾽ ὁ ἔσωθεν ἀνακαινοῦται ἡμέρᾳ καὶ ἡμέρᾳ» 13. Ἡ πνευματικὰ στεῖρα, ἄγονη καὶ ἄκαρπη πρὸ Χριστοῦ ἀνθρωπότητα, ἄρχισε νὰ καρποφορεῖ, νὰ παράγει ἁγίους. Χιλιάδες ἁγίους παρουσιάζει ἡ Ἐκκλησία στὸ Ἁγιολόγιό της καὶ ἑκατομμύρια σεσωσμένων ἄλλων ἐναρέτων ἀνθρώπων ἀριθμεῖ ἡ οὐράνια Ἐκκλησία. Ὅλοι μας, λίγο ἢ πολύ, νεώτεροι καὶ παλαιότεροι, εἴχαμε καὶ ἔχουμε τὴν εὐλογία νὰ συναναστραφοῦμε, νὰ γνωρίσουμε τέτοιους ὁσίους ἀνθρώπους στὶς ἡμέρες μας, ἄνδρες καὶ γυναῖκες, ποὺ ἀποδεικνύουν τὴν διαχρονικὴ παρουσία τῆς ἀνακαινιστικῆς Χάριτος τοῦ Θεοῦ. 

5. Ἡ «Νέα Ἐποχή» τῶν Μασόνων, τῶν Σιωνιστῶν, τῶν Ἀποκρυφιστῶν καὶ ἄλλων ἀντιδρᾶ στὸ ἔργο τοῦ Χριστοῦ καὶ τῆς Ἐκκλησίας. 

Ἔπραξε καὶ πράττει τὰ πάντα ὁ φθονερὸς Διάβολος, γιὰ νὰ παρεμποδίσει τὸ ἔργο αὐτὸ τοῦ Χριστοῦ καὶ τῆς Ἐκκλησίας, παρὰ τὸ ὅτι ὁ ἴδιος ὁ Χριστὸς τὸν ἐνίκησε καὶ τὸν ἐξευτέλισε μὲ τὴν ἁγία ζωή Του, τὰ πάθη, τὸν Σταυρὸ καὶ τὴν Ἀνάστασή Του. Ὅλες οἱ ἑωσφορικὲς δυνάμεις τοῦ σκότους, τοῦ ἑβραϊκοῦ καὶ ρωμαϊκοῦ κατεστημένου, συνεμάχησαν ἐναντίον Του γιὰ νὰ Τὸν συντρίψουν. Ἦταν ὅμως δυνατὸν νὰ νικήσουν τὸν Θεό; Γιὰ πρώτη φορὰ ὁ Θεάνθρωπος Χριστὸς δείχνει στοὺς ἀνθρώπους τὸν δρόμο τῆς ἐλευθερίας, τῆς ἐξόδου ἀπὸ τὴν αἰχμαλωσία καὶ τὴ δουλεία τοῦ κακοῦ, καὶ συντρίβει τοὺς ἐμπαθεῖς δυνατούς «ὡς σκεύη κεραμέως» 14. 

Ἐπὶ δύο χιλιάδες χρόνια μὲ φρικτοὺς ἐξωτερικοὺς διωγμοὺς καὶ μαρτύρια τῶν Χριστιανῶν, ποὺ συν εχίζονται μέχρι σήμερα ἀπὸ τὸ αἱμοσταγὲς καὶ ἀντίχριστο Ἰσλάμ, τὸ ὁποῖο συμπαθοῦν καὶ ἐπαινοῦν μερικοὶ «δικοί» μας, καὶ μὲ ἐσωτερικὴ διάβρωση μέσῳ τῶν αἱρέσεων προσπαθοῦν οἱ δυνάμεις τοῦ σκότους νὰ ἀκυρώσουν, νὰ παρεμποδίσουν τὸ ἀνακαινιστικὸ ἔργο τοῦ Χριστοῦ καὶ τῆς Ἐκκλησίας. Φάνηκε νὰ τὸ ἐπιτυγχάνουν τὸν 20ὸ αἰώνα, ὅταν ἐπέβαλαν στὶς κατὰ πλειοψηφίαν ὀρθόδοξες χῶρες τῆς Ἀνατολικῆς Εὐρώπης, καὶ ἰδιαίτερα στὴν μεγάλη ἁγία Ρωσία, τὰ ἄθεα καὶ ἐκκλησιομάχα μαρξιστικά κομμουνιστικὰ καθεστῶτα, ποὺ ἀνανέωσαν τοὺς φρικτοὺς διωγμοὺς τῶν πρώτων χριστιανικῶν χρόνων καὶ προσέφεραν στὴν Ἐκκλησία πλῆθος νεομαρτύρων, τῶν ὁποίων τὸ αἷμα τρέφει τώρα καὶ ζωογονεῖ τὴν θριαμβεύουσα στὶς χῶρες αὐτὲς καὶ ἀναγεννημένη Ἐκκλησία. Σὰν χάρτινος πύργος κατέρρευσαν ἐν μιᾷ νυκτὶ οἱ θεομάχοι καὶ ἐκκλησιομάχοι ἡγέτες τοῦ Κομμουνισμοῦ καὶ συνετρίβησαν πάλι μὲ τὴν δύναμη τοῦ Σταυροῦ «ὡς σκεύη κεραμέως». 

Τὸ πολυκέφαλο ὅμως θηρίο τοῦ κακοῦ, σὰν τὴν Λερναία Ὕδρα, ἐξακολουθεῖ νὰ δρᾶ μὲ ἄλλες κεφαλὲς πιὸ ἐπικίνδυνες, διότι μετασχηματιζόμενο εἰς ἄγγελο φωτὸς διδάσκει στοὺς ἀνύποπτους καὶ ἀδαεῖς ὅτι ἡ νέα ἐποχὴ ποὺ ἐκήρυξε ὁ Χριστὸς καὶ πραγματοποιεῖ ἡ Ἐκκλησία ἀπέτυχε νὰ βοηθήσει τοὺς ἀνθρώπους. Ἔληξε, λέγουν, ἡ ἐποχὴ τοῦ ἰχθύος, τοῦ Χριστοῦ, καὶ ἀρχίζει ἡ ἐποχὴ τοῦ ὑδροχόου, τοῦ νέου Χριστοῦ, ποὺ εἶναι ὅμως ὁ Ἀντίχριστος. Καὶ ἐπειδὴ γνωρίζουν ὅτι κάθε τι νέο, καινούργιο, ἐντυπωσιάζει καὶ προσελκύει τοὺς ἀνθρώπους, ὀνόμασαν τὸ ἀντίχριστο, ἄθεο καὶ ἐκκλησιομάχο κίνημά τους «Νέα Ἐποχή», ποὺ θά ἐγκαταστήσει τὴν πολυδιαφημισμένη «Νέα Τάξη» πραγμάτων, ἡ ὁποία δικαιολογεῖ καὶ νομιμοποιεῖ ὅλες τὶς ἁμαρτίες καὶ τὰ πάθη τῶν ἀνθρώπων, πρὸς τὰ ὁποῖα χειραγωγεῖ καὶ τὴν νεολαία, πορνεῖες, μοιχεῖες, ὁμοφυλοφιλία, ἀκόμη καὶ κτηνοβασία, μὲ τὴν λεγόμε νη σεξουαλικὴ ἀπελευθέρωση καὶ σεξουαλικὴ ἀγωγή, διάλυση τῆς οἰκογενείας, μὲ τὴν διευκόλυνση τῶν διαζυγίων καὶ τὰ σύμφωνα ἐλεύθερης διαβίωσης καὶ τοὺς γάμους τῶν ὁμοφυλοφίλων, σατανιστικὴ μουσικὴ καὶ ψυχαγωγία, ἄμβλυνση τοῦ πατριωτισμοῦ, τὴν δυσφήμηση τῶν πατρίδων, καὶ τὴν ἀναθεώρηση τῆς ἱστορίας καὶ τῆς παραδοσιακῆς πίστεως, καὶ πλεῖστα ἄλλα, ὧν οὐκ ἔστιν ἀριθμός. 

6. Οἱ προωθοῦντες τήν «Νέα Ἐποχή». Οἰκουμενισμὸς καὶ Οἰκολογία. Βασικοί τους στόχοι. 

Θὰ μνημονεύσω ὀνομαστικὰ μερικὲς ἀπὸ τὶς κεφαλὲς αὐτῆς τῆς Λερναίας Ὕ δρας, τοῦ Ἀντιχρίστου καὶ θὰ ἐπισημάνω δύο μόνο γνωρίσματα τῆς δῆθεν «Νέας Ἐποχῆς», ποὺ θέλει νὰ ἐπιστρέψει τὴν ἀνθρωπότητα στὸν γερασμένο καὶ διεφθαρ μένο κόσμο τῆς πρὸ Χριστοῦ ἐποχῆς, στὴν δουλεία καὶ τυραννία τοῦ Ἑωσφόρου, νὰ διαγράψει, ἂν μπορέσει, τὴν «καινὴ κτίση» καὶ τὸν «καινὸ ἄνθρωπο» τοῦ Χριστοῦ καὶ τῆς Ἐκκλησίας, νὰ παύσει ἡ Ἐκκλησία νὰ παράγει ἁγίους, οἱ ὁποῖοι ἐνοχλοῦν καὶ ἀποδιώκουν τὸν Σατανᾶ καὶ τὰ ὄργανά του. Συνδιαμορφωταί, λοιπόν, αὐτῆς τῆς παλιᾶς «Νέας Ἐποχῆς», εἶναι ὁ Σιωνισμός, ἡ Μασονία, ὁ Ἀποκρυφισμός, ἡ Θεοσοφία, ἡ Νεοειδωλολατρία, καὶ τέκνα ὅλων αὐτῶν εἶναι ὁ Οἰκουμενισμὸς καὶ ἡ Οἰκολογία, ἡ ὁποία ἔχει σχέση καὶ μὲ τὴν σημερινὴ ἑορτὴ τῆς Ἰνδίκτου, ὅπως θὰ δοῦμε. 

Ἡ παναίρεση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ ποὺ κατατρώγει καὶ φθείρει ἐσωτερικὰ τὴν Ἐκκλησία καθ᾽ ὅλη τὴν διάρκεια τοῦ 20οῦ αἰῶνος, καὶ ἡ καταστροφική της δύναμη ἔχει κορυφωθῆ στὶς ἡμέρες μας, ἀφοῦ ἔχει κατορθώσει νὰ προσηλυτίσει μεγάλο ἀριθμὸ κληρικῶν καὶ θεολόγων, διακηρύσσει ὅτι οὔτε ὁ Χριστὸς οὔτε ἡ Ἐκκλησία εἶναι οἱ μοναδικοὶ δρόμοι σωτηρίας, μὲ τὶς διαχριστιανικὲς καὶ διαθρησκειακὲς σχέσεις ποὺ ὑποστηρίζει καὶ ἀναπτύσσει, βοηθούμενος ἀπὸ τὰ σκοτεινὰ κέντρα ποὺ ἀναφέραμε, διδάσκει ὅτι οἱ ἄνθρωποι σώζονται καὶ στὶς ἄλλες θρησκεῖες, Ἰου δαϊσμό, Ἰσλάμ, Βουδδισμό, ἀκόμη καὶ στὴν εἰδωλολατρία, ἀλλὰ καὶ στὶς χριστιανικὲς αἱρέσεις τοῦ Παπισμοῦ, τοῦ Προτεσταντισμοῦ καὶ τοῦ Μονοφυσιτισμοῦ. Ἐξισώνει δηλαδὴ σωτηριολογικὰ τὸν Χριστιανισμὸ καὶ τὴν Ἐκκλησία μὲ τὶς θρησκεῖες καὶ τὶς αἱρέσεις καὶ καταπολεμεῖ μὲ σφοδρότητα τὴν θέση ὅτι μόνον ὁ Χριστὸς σώζει, εἶναι τὸ φῶς, ἡ ἀλήθεια καὶ ἡ ζωή, ὅτι δὲν ὑπάρχει πουθενὰ ἀλλοῦ ἡ σωτηρία, καὶ ὅτι μόνο ἡ ᾽Ορθόδοξη Ἐκκλησία, ποὺ ἐκράτησε ἀνόθευτο καὶ ἀπα ραχάρακτο τὸ κήρυγμα τοῦ Χριστοῦ καὶ τῶν Ἀποστόλων, ταυτίζεται μὲ τὴν σώζουσα καὶ ταμιοῦχο τῆς Χάριτος Μία, Ἁγία, Καθολικὴ καὶ Ἀποστολικὴ Ἐκκλησία. Ὅ σοι ἐξακολουθοῦμε, σύμφωνα μὲ τὴν διδασκαλία τῆς Ἁγίας Γραφῆς καὶ τῶν Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας, νὰ προβάλλουμε καὶ νὰ κηρύσσουμε τὴν σωτηριολογικὴ μοναδικότητα καὶ ἀποκλειστικότητα τοῦ Εὐαγγελίου καὶ τῆς Ἐκκλησίας χαρακτηριζόμαστε ὡς φανατικοί, μισαλλόδοξοι, στερούμενοι ἀγάπης. Πολλοὶ καὶ πολλάκις συκοφαντούμεθα καὶ ὑβριζόμεθα καὶ μὲ πολλοὺς τρόπους διωκόμεθα. Ἂν μάλιστα ψηφισθεῖ στὴν Ἑλλάδα καὶ ὁ περιβόητος ἀντιρατσιστικὸς νόμος, ποὺ ἰσχύει στὴν Ἀμερική, καὶ ποὺ ἀπαγορεύει νὰ χρησιμοποιήσεις γιὰ κάποιους ἀπαξιωτικοὺς ὅρους, ὅπως αἵρεση, πλάνη κ.τ.λ., θὰ ὁδηγούμαστε καὶ στὶς φυλακές. 

Καὶ ὅλο βέβαια αὐτὸ τὸ διαθρησκειακὸ καὶ διαχρονιστικὸ συνονθύλευμα, ὅλος αὐτὸς ὁ συγκρητισμός, δὲν εἶναι κάτι καινούργιο, ἀλλὰ πολὺ παλιό, ποὺ ἀποδυναμώθηκε μὲ τὴν διδασκαλία τοῦ Χριστοῦ καὶ ποὺ στόχος του εἶναι ὄχι νὰ βοηθήσει τοὺς ἀνθρώπους νὰ σωθοῦν, ἀλλὰ νὰ τοὺς στερήσει τὴν σωτηρία, καθησυχάζοντάς τους ὅτι καὶ ἐκεῖ ποὺ εἶναι σώζονται καὶ δὲν εἶναι ἀνάγκη νὰ βαδίσουν τὸν μόνο δρόμο ποὺ ὁδηγεῖ στὴν σωτηρία, τὸν δρόμο τοῦ Χριστοῦ καὶ τῆς Ἐκκλησίας, ἀλλὰ νὰ παραμείνουν στὸ σκοτάδι τῶν θρησκειῶν καὶ τῶν αἱρέσεων, ὡς νέα Γαλιλαία τῶν ἐθνῶν, ποὺ δὲν βλέπει ὅμως τὸ μέγα φῶς, τὸ φῶς τοῦ Χριστοῦ καὶ κάθεται εἰς τὸ σκότος: «Γαλιλαία τῶν ἐθνῶν, ὁ λαὸς ὁ καθήμενος ἐν σκότει εἶδε φῶς μέγα καὶ τοῖς καθημένοις ἐν χώρᾳ καὶ σκιᾷ θανάτου φῶς ἀνέτειλεν αὐτοῖς» 15. 

Θὰ τελειώσω μὲ τὸ δεύτερο μετὰ τὸν Οἰκουμενισμὸ γνώρισμα τῆς «Νέας Ἐποχῆς» τοῦ Ἀντιχρίστου μὲ τὸ κίνημα τῆς Οἰκολογίας. Δὲν ἔχω χρόνο νὰ ἀναφερθῶ σὲ πρωτεργάτες καὶ διαμορφωτὲς καὶ προϊσταμένους αὐτοῦ τοῦ κινήματος, ποὺ προέρχονται ὅλοι ἀπὸ τὰ παρακλάδια τῆς «Νέας Ἐποχῆς» ποὺ ἐμνημόνευσα. Μᾶς ἐνδιαφέρουν μόνον ἡ θεολογικὴ καὶ πνευματικὴ πλευρὰ τοῦ θέματος καὶ ὁ κίνδυνος νὰ παρασυρθεῖ καὶ ἡ ᾽Ορθόδοξη Ἐκκλησία στὴν καλλιεργούμενη μεθοδικὰ ἀπὸ τοὺς οἰκολόγους φυσιολατρία καὶ κτισματολατρία, σὲ νέα εἰδωλολατρία δηλαδή, καὶ νὰ λατρεύσει τὴν κτίση παρὰ τὸν κτίσαντα. Δὲν εἶναι τυχαῖο ὅτι, οἱ ἁπανταχοῦ τῆς γῆς οἰκολογικοὶ σύλλογοι καὶ οἱ οἰκολογικὲς πολιτικὲς ὀργανώσεις κυριαρχοῦνται ἀπὸ ἀθέους καὶ ἐκκλησιομάχους. Βελτιώνει πολὺ τὸ προφίλ τους καὶ καθησυχάζει τοὺς Χριστιανοὺς ἡ ἀνάμειξη τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου, μὲ πρωτοβουλίες τοῦ Οἰκουμενικοῦ πατριάρχου κ. Βαρθολομαίου, εἰς τὰ τῆς προστασίας τοῦ περιβάλλοντος. Στενοχωρηθήκαμε καὶ ἐκπλαγήκαμε πολλοί, ὅταν σὲ φωτογραφίες τοῦ Διαδικτύου εἴδαμε σὲ κάποιο οἰκολογικὸ συνέδριο τὸν Οἰκουμενικὸ Πατριάρχη νὰ συμπροσεύχεται μὲ ἐκπροσώπους ἄλλων θρησκειῶν μὲ τὰ χέρια ἑνωμένα στὸ στῆθος σὲ στάση προσευχῆς, μπροστὰ σὲ μία σφαῖρα τῆς Ὑδρογείου, προφανῶς γιὰ νὰ σωθεῖ ἡ γῆ ἢ ἀπὸ μερικοὺς καὶ πρὸς τὴν θεὰ γῆ. Διότι γιὰ τοὺς περισσοτέρους τῶν ἐκπροσώπων τῆς «Νέας Ἐποχῆς», τὸ σύμπαν ὅλο εἶναι Θεός, καὶ ἡ γῆ εἶναι ἔμψυχη καὶ ζωντανή, καὶ θὰ τὴν ἀφυπνίσουν οἱ προσευχές τους, ἀφοῦ τέτοια εἶναι ἡ θεϊκή της δύναμη, ὥστε νὰ μὴ καταλαβαίνει ὅτι κινδυνεύει καὶ νὰ μὴ μπορεῖ νὰ ἀντιδράσει στὸν κίνδυνο τῆς καταστροφῆς της. Εἶναι εὐχάριστο τὸ γεγονὸς ὅτι ἡ καθορισθεῖσα ἀπὸ τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο ὡς ἡμέρα τοῦ περιβάλλοντος 1η Σεπτεμβρίου, ἡ σημερινὴ δηλαδὴ ἀρχὴ τῆς Ἰνδίκτου, ἀμάρτυρη, ἄγνωστη καὶ ἀδιανόητη γιὰ τοὺς Ἁγίους Πατέρες, δὲν βρῆκε ἐκκλησιαστικὴ ἀπήχηση οὔτε ἑορτολογικὴ ἐφαρμογή. 

Ἡ καλλιεργούμενη φοβία γιὰ τὴν οἰκολογικὴ καταστροφὴ εἶναι ἐκ τοῦ πονηροῦ. Προσβάλλει ἐν πρώτοις τὴν πίστη στὴν πρόνοια τοῦ Θεοῦ γιὰ τὴν διακυβέρνηση καὶ συντήρηση τοῦ κόσμου. ῾Ο Θεὸς εἶναι ὁ δημιουργὸς καὶ συντηρητὴς τοῦ κόσμου, καὶ ὅλα εὑρίσκονται κάτω ἀπὸ τὴν κραταιά Του δύναμη καὶ κατεύθυνση. Ἐμεῖς καὶ νὰ θέλαμε νὰ καταστρέψουμε τὴν γῆ μὲ τὴν ἀλόγιστη σπατάλη καὶ ἐκ μετάλλευση, δὲν θὰ μπορούσαμε. Δὲν εἶναι στὶς δικές μας δυνατότητες, δὲν ἀνήκει εἰς τά «ἐφ᾽ ἡμῖν», ἀλλὰ εἰς τά «οὐκ ἐφ᾽ ἡμῖν». Βεβαίως ἡ κτίση «συστενάζει καὶ συν ωδίνει» 16 μὲ τὸν ἁμαρτωλὸ ἄνθρωπο προσ αρμοζόμενη παιδαγωγικὰ στὴ συμπεριφορά του. Ἐπαναστατεῖ ἐναντίον τοῦ αὐξανομένου κακοῦ καὶ τῆς ἁμαρτίας μὲ τὶς ποικίλες ἐκδηλώσεις τοῦ φυσικοῦ κακοῦ, σεισμούς, καταποντισμούς, καταιγίδες, ἀσθένειες· εἰρηνεύει ὅμως καὶ ὑποτάσσεται μπροστὰ σὲ ἁγίους ἀνθρώπους. Ἑπο μένως ἡ ρίζα τῶν οἰκολογικῶν καταστροφῶν βρίσκεται στὴν πνευματικὴ καὶ ἠθικὴ συμπεριφορὰ τῶν ἀνθρώπων. Ἂν οἱ ἄνθρωποι εἶχαν διδαχθῆ νὰ ζοῦν μὲ λιτότητα καὶ ὀλιγάρκεια καὶ δὲν σπαταλοῦσαν τοὺς φυσικοὺς πόρους στὴν πολυτέλεια, τὴν τρυφὴ καὶ τὴν κραιπάλη, δὲν θὰ ὑπῆρχαν οἰκολογικὰ δεινά. Γι᾽ αὐτὸ καὶ ὅσα προγράμματα προστασίας τοῦ περιβάλλοντος καὶ ἂν ἐκπονηθοῦν καὶ ὅσα οἰκολογικὰ συνέδρια καὶ ἂν ὀργανωθοῦν, δὲν πρόκειται νὰ ἀλλάξει ἡ οἰκολογικὴ εἰκόνα, ἂν δὲν προηγηθεῖ ἀλλαγὴ νοοτροπίας καὶ συμπεριφορᾶς τῶν ἀνθρώπων, ἂν δὲν προστατευθεῖ καὶ δὲν καθαρισθεῖ πρῶτα τὸ πνευματικὸ περιβάλλον, γιὰ τὸ ὁποῖο ὅμως δὲν ἐνδιαφέρονται οἱ ὀργανώσεις τῆς «Νέας Ἐποχῆς» τοῦ Ἀντιχρίστου, ἀντίθετα ἐπιδιώκουν νὰ καταστρέψουν τὶς θεολογικὲς καὶ πνευματικὲς ἀρχὲς τοῦ Χριστιανισμοῦ, τὴν πίστη δηλαδὴ σὲ Θεό, δημιουργὸ καὶ συντηρητὴ τοῦ σύμπαν τος, καὶ σὲ ζωὴ ἀσκητικὴ καὶ ὀλιγαρκῆ 17. Ἐπίλογος Δὲν ἀπομένει ὥρα γιὰ νὰ δοῦμε πῶς ἡ Ἐκκλησία νοηματοδοτεῖ μέσα ἀπὸ τοὺς ὕμνους τὴν σημερινὴ ἑορτὴ τῆς ἀρχῆς τοῦ νέου ἐκκλησιαστικοῦ ἔτους. Θὰ τὸ πράξουμε τὴν 1η Ἰανουαρίου, ὅπου παρασύρθηκε ἑορτολογικὰ ἡ Ἐκκλησία καὶ ἑορτάζει καὶ αὐτὴ τὴν πρωτοχρονιὰ τοῦ πολιτικοῦ ἔτους μὲ νέες εὐχὲς καὶ δανεικοὺς ἀπὸ τὴν σημερινὴ ἑορτὴ ὕμνους. Μέσα στοὺς σημερινοὺς ὕμνους καμμία οἰκολογικὴ ἀνησυχία δὲν βρίσκει χῶρο, ἀλλὰ αἰτήματα γιὰ νὰ μᾶς ἐξασφαλίζει ὁ Θεὸς τὸν καθημερινὸ ἄρτο, νὰ μᾶς δίδει ὡς πρὸς τὶς κλιματικὲς συνθῆκες εὐκράτους καὶ εἰρηνικοὺς καιρούς, στὴν γῆ εὐφορία καρπῶν καὶ ἀπὸ τὸν οὐρανὸ ἤπιες βροχές, νὰ δώσει στοὺς βασιλεῖς νίκες ἐναντίον τῶν ἀθέων Ἀγαρηνῶν, νὰ καταβάλει τὶς αἱρέσεις, νὰ μᾶς γεμίσει μὲ τὴν θεία διδασκαλία Του, ὅπως ἔκανε στὴν συναγωγὴ τῆς Ναζαρέτ, νὰ ὁλοκληρώσουμε τὴν πορεία στὸ νέο ἔτος θεαρέστως μὲ «κρείττονα μεταβολήν» καὶ πνευματικὰ ἔργα, καὶ νὰ μὴ παύσει νὰ μᾶς σκεπάζει μὲ τὸ ἔλεος καὶ τὴν φιλανθρωπία Του. Νὰ προσθέσουμε καὶ ἐμεῖς, βάσει τῶν ὅσων ἀναπτύξαμε, τὰ αἰτήματά μας. Νὰ μᾶς ἀπαλλάξει ἀπὸ τὴν ψευδώνυμη «Νέα Ἐποχή» τοῦ Ἀντιχρίστου καὶ τὰ παρακλάδια της, ποὺ μπῆκαν στὸ χῶρο τῆς Ἐκκλησίας καὶ τὸν μιαίνουν μὲ τὸν Οἰκουμενισμό, καὶ νὰ βοηθήσει γιὰ τὴν προστασία τοῦ πνευματικοῦ περιβάλλοντος, ποὺ θὰ σώσει καὶ τὸ φυσικὸ περιβάλ λον. Ἀμήν. 

* Κήρυγμα εἰς τὸν Ἱ. Ν. Ἁγίου Ἀντωνίου Θεσσαλονίκης τὴν 1η Σεπτεμβρίου 2013, Ἀρχὴ τῆς Ἰνδίκτου, ποὺ συνέπεσε ἡμέρα Κυριακή. 

Ὑποσημειώσεις

1. Λουκᾶ 4, 14-15.

2. Λουκᾶ 4, 16.

3. Λουκᾶ 4, 17-22.

4. Βλ. στιχηρὸν ἑσπερινοῦ 1ης Σεπτεμβρίου, ἀρχῆς τῆς Ἰνδίκτου: «῾Ο ἐν Σιναίῳ τῷ ὄρει τὰς πλάκας γράψας ποτέ, αὐτὸς καὶ νῦν ἐν πόλει Ναζαρὲτ κατὰ σάρκα, βιβλίον κατεδέξω προφητικὸν ἀναγνῶναι Χριστὲ ὁ Θεός· καὶ τοῦτο πτύξας ἐδίδασκες τοὺς λαοὺς πεπληρῶσθαι τὴν Γραφὴν ἐπὶ σοί».

5. Ὁμιλία πρὸ τῆς ἐξορίας 1, PG 52, 429.

6. Ἰω. 7, 46.

7. Ματθ. 24, 35: «Ὁ οὐρανὸς καὶ ἡ γῆ παρελεύσονται, οἱ δὲ λόγοι μου οὐ μὴ παρέλθωσι».

8. Ματθ. 5, 18: «Ἕως ἂν παρέλθῃ ὁ οὐρανὸς καὶ ἡ γῆ, ἰῶτα ἓν ἢ μία κεραία οὐ μὴ παρέλθῃ ἀπὸ τοῦ νόμου, ἕως ἂν πάντα γένηται».

9. Γαλ. 1, 8.

10. Ἀποκ. 21, 4-5.

11. Β´ Κορ. 5, 17.

12. Ἐφ. 4, 22-24.

13. Β´ Κορ. 4, 16.

14. Βλ. Δοξαστικὸν τῶν αἴνων τῆς ἀκολουθίας τῶν Ἁγίων Παθῶν τῆς Μ. Πέμπτης, μετὰ τὸ θ’ Εὐαγγέλιον: «Ἐξέδυσάν με τὰ ἱμάτιά μου καὶ ἐνέδυσάν με χλαμύδα κοκκίνην· ἔθηκαν ἐπὶ τὴν κεφαλή μου στέφανον ἐξ ἀκανθῶν καὶ ἐπὶ τὴν δεξιάν μου χεῖρα ἔδωκαν κάλαμον, ἵνα συντρίψω, αὐτοὺς ὡς σκεύη κεραμέως». Βλ. καὶ Ψαλμ. 2, 9: «Ποιμανεῖς αὐτοὺς ἐν ράβδῳ σιδηρᾷ, ὡς σκεύη κεραμέως συν τρίψεις αὐτούς».

15. Ματθ. 4,

16. 16. Ρωμ. 8, 22: «Οἴδαμεν γὰρ ὅτι πᾶσα ἡ ἡ κτίσις συστενάζει καὶ συν ωδίνει ἄχρι τοῦ νῦν».

17. Περὶ ὅλων αὐτῶν βλ. περισσότερα εἰς Πρωτοπρεσβυτέρου ΘΕΟΔΩΡΟΥ ΖΗΣΗ, Ὀρθοδοξία καὶ Οἰκολογία, Θεσσαλονίκη 1994. 

Ορθόδοξος Τύπος, Αριθμός Φύλλου 1992, 4 Οκτωβρίου 2013 
http://www.impantokratoros.gr

ΘΕΟΔΩΡΟΣ Β΄: ΑΙΤΗΜΑ ΕΠΙΤΑΚΤΙΚΟ ΤΩΝ ΚΑΙΡΩΝ ΜΑΣ Η ΤΡΟΠΗ ΤΟΥ ΣΚΕΦΤΟΜΑΙ ΑΡΑ ΥΠΑΡΧΩ ΣΕ ΑΓΑΠΩ ΑΡΑ ΥΠΑΡΧΩ

ΘΕΟΔΩΡΟΣ Β΄: ΑΙΤΗΜΑ ΕΠΙΤΑΚΤΙΚΟ ΤΩΝ ΚΑΙΡΩΝ ΜΑΣ Η ΤΡΟΠΗ ΤΟΥ ΣΚΕΦΤΟΜΑΙ ΑΡΑ ΥΠΑΡΧΩ ΣΕ ΑΓΑΠΩ ΑΡΑ ΥΠΑΡΧΩ

[Σχόλιο Κατάνυξης: ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΙΚΟΣ Ο ΛΟΓΟΣ ΤΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΟΥ ΑΛΕΞΑΝΔΡΕΙΑΣ, ΑΝΕΥ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΑΓΙΟΠΑΤΕΡΙΚΩΝ ΕΡΕΙΣΜΑΤΩΝ. 

Κουβέντα δὲ λέγεται γιὰ τὴ μοναδικὴ καὶ αἰώνια ἀλήθεια πὼς ἡ ἑνότητα τῶν ἀνθρώπων μὲ τὸ Θεὸ καὶ μεταξύ τους καθὼς καὶ ἡ ἐπιστροφὴ στὴν πρότερη παραδείσια κατάσταση, προϋποθέτει τὴν ἐπιστροφὴ ὅλων τῶν ἀνθρώπων, αἱρετικῶν καὶ ἀλλοθρήσκων, στὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία. Ἔξω ἀπὸ αὐτὴν εἶναι μάταιος ὁ κόπος τοῦ ἀνθρώπου γιὰ ἕνωση μὲ τὸ μόνο Ἀληθινὸ Θεὸ καὶ κούφιες οἱ εὐχὲς τῶν οἰκουμενιστῶν καὶ τῶν ὁραματιστῶν τῆς ἑνότητας ἄνευ ὅρων καὶ προϋποθέσεων.]

Το απόγευμα της Τρίτης 1ης Οκτωβρίου ε.έ., η ΑΘΜ, ο Πάπας και Πατριάρχης Αλεξανδρείας και πάσης Αφρικής, κ.κ.Θεόδωρος Β΄, συμμετέχων στην καταληκτήρια εκδήλωση της συναντήσεως που οργάνωσε η Κοινότητα του Αγίου Εγιδίου στη Ρώμη υπό τον τίτλο "Το Κουράγιο της Ελπίδας", ανέπεμψε δέηση υπέρ της ενότητος και της ειρήνης του κόσμου στην Basilica di Santa Maria in Ara Coeli, λαβών αφόρμηση από το απόσπασμα 3, 26-28 της Παύλειας Επιστολής Προς Γαλάτας: «Ουκ ένι Ιουδαίος ουδέ Έλλην, ουκ ένι δούλος ουδέ ελεύθερος, ουκ ένι άρσεν και θήλυ• πάντες γαρ υμείς εις εστέ εν Χριστώ Ιησού." 
Συγκεκριμένα επεσήμανε:

Αίτημα επιτακτικό των καιρών μας είναι η επίτευξη μιας νέας ενότητας στα πρότυπα της δημιουργίας του κόσμου και του ανθρώπου από τον Θεό. Ο Θεός δημιούργησε τον κόσμο και τον άνθρωπο από αγάπη και με ελευθερία, χωρίς ανάγκη, και, διά της προσωπικής Του ενεργείας, επικοινωνεί και σχετίζεται με τον έτερό Του, τον κόσμο και τον άνθρωπο. Έτσι και ο άνθρωπος οφείλει να ανασυστήσει τη ζωή του στην πραγματική της διάσταση: ζω σημαίνει όχι απλά υπάρχω, αλλά συνυπάρχω και συμπράττω με τον έτερο, τον διαφορετικό, τον αλλιώτικο, τον αντίθετό μου. 

Αίτημα επιτακτικό των καιρών μας είναι η υπέρβαση της αυθαιρεσίας εις βάρος του συνανθρώπου μας και ο, άνευ όρων και ορίων, σεβασμός της ελευθερίας του στα πρότυπα της θείας δωρεάς της ανθρωπίνης ελευθερίας. Ο Θεός έδωσε στον άνθρωπο ελευθερία, μέσω της οποίας ο άνθρωπος αποκτά συνείδηση του εαυτού του και ικανότητα ανοδικής πορείας προς τον Θεό. Ο Θεός δεν παραβιάζει την ελευθερία του ανθρώπου, ακόμα και όταν αυτός ακολουθεί τον δρόμο της πτώσεως. Έτσι και ο άνθρωπος οφείλει να επαναπροσδιορίσει την ελευθερία του: ελεύθερος δεν είναι αυτός που κάνει μόνο ό,τι θέλει, αλλά αυτός που πράττει εκείνο που θέλει• ελεύθερος δεν είναι εκείνος που επιβαρύνει τους άλλους με τις δικές του επιλογές, αλλά εκείνος που αναλαμβάνει το βάρος των ευθυνών του. 

Αίτημα επιτακτικό των καιρών μας είναι το καρτεσιανό αξίωμα «σκέφτομαι άρα υπάρχω» να μετατραπεί σε «αγαπώ άρα υπάρχω» στα πρότυπα της απροϋπόθετης αγάπης του Θεού για τα δημιουργήματά Του. Ο Θεός από αγάπη ενηνθρώπησε για να θεωθεί ο άνθρωπος με ελευθερία. Έτσι και ο άνθρωπος οφείλει, όταν αγαπά, να θυσιάζει, έστω και εν μέρει, την ελευθερία του για χάρη του άλλου, διότι η ανθρώπινη ύπαρξη καταξιώνεται μόνο στην κοινωνία της αγάπης. 

Αρχηγός της κοινωνίας της αγάπης είναι ο Κύριος μας Ιησούς Χριστός, ο οποίος απεκατέστησε την ιερότητα και το μεγαλείο του ανθρωπίνου προσώπου, καταργώντας τον κόσμο της διασπάσεως, της αλλοτριώσεως, των φυλετικών διακρίσεων, και του μίσους. Ο Χριστός προσέλαβε ολόκληρο το ανθρώπινο γένος και το ανασυνέθεσε στην οργανική του ενότητα. Η ενότητα αυτή δεν είναι στατική και μονοδιάστατη. Έχει δυναμική ποικιλία, γιατί η ενότητα επιτυγχάνεται με την κοινωνία των προσώπων, κατά το πρότυπο της ενότητας των τριών Προσώπων της Αγίας Τριάδος. 

Ο Κύριος μας, ως "βασιλεύς δικαιοσύνης" (Εβρ. 7,2), απεκήρυξε τόν "αγαπώντα την αδικίαν" ως "μισούντα την εαυτού ψυχήν" (Ψαλμ. 10,5) και διεκήρυξε ότι στη βασιλεία Του δεν θα υπάρχει τόπος για έχθρα και μισαλλοδοξία, καθώς "συμβοσκηθήσεται λύκος μετ᾿ αρνός, και πάρδαλις συναναπαύσεται ερίφω, και μοσχάριον και ταύρος και λέων άμα βοσκηθήσονται" (Ησ. 11,6). 

Προσευχόμεθα λοιπόν σήμερα να επανέλθει ο κόσμος στο αρχικό του κάλλος, καθώς ο Θεός "εποίησε εξ ενὸς αίματος παν έθνος ανθρώπων κατοικείν επὶ παν το πρόσωπον της γης" (Πράξ. 17,26). Προσευχόμεθα σήμερα να εκλείψει η αυθαίρετη αξιολογική διαφορά μεταξύ των ανθρώπων ως παράγων διαβαθμίσεως των δικαιωμάτων τους. Προσευχόμεθα η ενότητα να παγιωθεί επί της αξιωματικής αποδοχής του δικαιώματος της διαφορετικότητος των ανθρώπων. Προσευχόμεθα να κατακρημνισθεί ο μεσότοιχος της προκαταλήψεως, που πρώτος ο Κύριός μας έριξε απαντώντας στο ερώτημα "και τις εστίν μου πλησίον" (Λουκ. 10,29) διά της αφοπλιστικής παραβολής του καλού Σαμαρείτη. 

Προσευχόμεθα να ριζώσει, να ανθίσει και να καρπίσει το δένδρο της ειρήνης επί του εδάφους που λιπαίνει η ομολογία ότι κάθε άνθρωπος, ανεξαρτήτως χρώματος, φυλής, εθνικότητας, θρησκείας, γλώσσας, είναι φορέας ισότιμος της εικόνας του Θεού. Προσευχόμεθα η ζωή στον κόσμο μας να γίνει ειρηνική, έχοντας κατά νου ότι ζωή σημαίνει πρώτα και πάνω από όλα συμβίωση, σχέση με τον άλλο, τον διαφορετικό, πλην καθολικώς προσληφθέντα από τον Κύριό μας Ιησού Χριστό. Αμήν! 

http://www.patriarchateofalexandria.com/